Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE HUMBUG VAN V.

Ik schrijf. Reportages, interviews, achtergrondverhalen, webteksten, rubrieken, sketches, een kinderboek, logjes, wat eigenlijk niet? Nou: reclame-teksten. Althans, niet meer.

Het gekke is: die teksten schrijven vond ik nog wel leuk. Met weinig woorden iets maken wat mensen ergens toe aan moet zetten, is ronduit spannend. Maar op een of andere manier klikte het zelden tussen mij en het betreffende reclamebureau. Ik vond ze te veel humbug. En zij mij juist te weinig. Daar kwam het in het kort op neer.

NIW, van de week kwam ik freelancer V. tegen. Altijd leuk, want wij zijn ongeveer tegelijkertijd begonnen. En bovendien is V. een soort superkameleon die de ene minuut kan werken aan zijn uitgaansrubriek voor oude mensen en de volgende aan een ultrahippe uitgave voor een stripfestival.
"Weet je wat ik nou doe?", zei hij. "Reclame. Echt geweldig!"
"Meen je dat nou?", vroeg ik.
"Ja, echt", zei V. "Weet je wat ze leuk vinden, die reclamejongens? Als je een beetje druk doet. Dus een beetje zo ronddrentelen als je bij ze op kantoor bent..." Hij deed het voor. Het zag er inderdaad heel erg reclamejongensachtig uit.
"Kijk en dan een beetje bellen zo met iemand", ging V. door, terwijl hij zijn telefoon erbij pakte. "En weet je wat ik nou ook doe: concepten. Daar houden ze van: concepten. Dan zeg ik: jongens, ik maak even een conceptje. Jullie horen nog van me. En dan typ ik thuis op de bank in mijn onderbroek tien regels op mijn laptop en dan hebben we een concept. Dat gaan we dan invullen. Want daar houden ze ook van: concepten invullen. Echt joh, reclame, dat is het helemaal."

De humbug van V., die is best wel leuk.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments