Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

  • Music:

ACHT JAAR LATER

Acht jaar geleden gebeurde het. Het blad waar ik op dat moment voor werkte werd plotseling opgeheven en het hele personeel stond op straat. Na hard onderhandelen kreeg we nog drie maanden salaris mee en dat was het dan.

Ik besloot die drie maanden LEUK te besteden. Ik had tijd, geld en nog geen kinderen, dus wat zou ik eens gaan doen? Ik besloot een kinderboek te gaan schrijven. Dat was het begin van Bo en Bram.

Ik stuurde de verhaaltjes die ik af had naar alle kinderboekenuitgeverijen en alle kranten en bladen van Nederland. Toen begon het grote wachten. Het was een fase waarin ik precies wist hoe laat de postbode kwam en altijd zenuwachtig werd als ik meende het geluid te horen van een grote enveloppe die op de deurmat viel.
Er kwamen heel veel afwijzingsbrieven binnen en een paar aanmoedigingen. Ik leerde - heel belangrijk achteraf! - om de afwijzingen van me af te laten glijden en de aanmoedigingen ter harte te nemen. Een daarvan kwam van een scriptbeoordelingsbureau. De man die de verhalen had bestudeerd schreef: Zorg dat u dit uitgeeft. Bo en Bram mogen niet in een la blijven liggen.

Toen meldde zich een uitgever. We gingen rond de tafel en ik weet nog de opwinding die ik voelde na onze eerste besprekingen. Maar heel raar: diezelfde avond kreeg ik een zware aanval van maagkramp, de ergste die ik ooit gehad heb. En maagkramp, zo weet ik intussen, is een boodschap vanuit mijn gevoel. Het zegt: dit klopt niet.

M'n maag kreeg gelijk. Na vier besprekingsrondes werden de eisen van de uitgeverij steeds vreemder. Zo mocht Bram geen Bram meer heten, omdat dat te joods klonk.

... (kleine, passende stilte die u mag invullen met uw eigen gedachten.)

NIW, dat wat niet moest gebeuren, gebeurde toch: Bo en Bram kwamen in een la. En daar bleven ze jaren liggen.

De pipo werd geboren en groeide op. En het was de Pipo die die la op een dag open trok en vroeg: mama, wat is dit? Ik las de verhaaltjes aan hem voor en zag aan zijn reacties: verdomd, dit is goed! Ik nam contact op met een studiegenote die inmiddels werkte bij een uitgeverij Sjaloom (klinkt heel joods, maar is het dan weer niet, haha). Ik stuurde de verhalen aan haar op en: ze was enthousiast!

Het is dus precies acht jaar later. Ik zit boek af te ronden en vandaag valt er een enveloppe op de deurmat. Het is de aanbiedingsfolder waarin uitgeverij Sjaloom de nieuwe titels presenteert aan de boekhandels. En daarin staat het paginagroot aangekondigd: Bo en Bram, door Janneke Leber.

En voor het eerst ga ik het echt geloven. Godallemachtig: het wordt gewoon een boek!
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments