Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HET EIND VAN HET FEESTJE



Op feestjes ga ik altijd op het hoogtepunt weg. Of net iets daarvoor, dat mag ook. Als het maar niet erna is, want dat vind ik vaak zo'n zielige vertoning. Als er stiltes gaan vallen, of mensen juist eindeloze dronkemansverhalen tegen je gaan afsteken, terwijl de kaarsjes op tafel staan te flakkeren en je je realiseert dat de sfeer al door de deur is weggeglipt, samen met die leuke mensen die net vertrokken.

NIW, ik maak dus nooit het einde van feestjes mee. Nergens. Dat realiseerde ik me gisteren. We waren in het sfeervolle minipretpark aan het water hier in de buurt. En op de een of andere manier was het moment van 'het hoogtepunt' me even ontglipt. Ik keek om me heen en dacht ineens: waar is iedereen? Hier en daar liep nog een laatste bezoeker. De draaimolen en de botsautootjes werden al gesloten. Het personeel begon met opruimen.

Ik realiseerde me dat ik dit nog nooit gezien had: een pretpark vlak voor sluitingstijd. En eigenlijk vond ik het wel iets hebben. De bijtjes lagen met hun buikjes op de grond bij te komen van een hele dag rondjes draaien, de bootjes klotsten tegen de wal en het was heel stil. Dit alles tegen het decor van het gedemde licht van een indian-summer-zondag en ik wist het zeker: dit is prachtig, fascinerend, geweldig.

Ik kreeg zin om te blijven, om eindeloos tegen iemand aan te gaan hangen en te vertellen hoe mooi ik dit wel niet vond, totdat het personeel me door de uitgang zou duwen...
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments