Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

LA PENDULE

Afbeelding(17)

Vier maanden lag H. in het ziekenhuis. Eerst gewoon in het ziekenhuis en toen in het Transistorium, een soort overgangsafdeling. Daar bracht ik haar elke week haar post. We zaten dan op haar kamer door het raam naar het bos te kijken en te kletsen met thee. Of we zaten beneden in het restaurant, waar H. verslingerd raakte aan de appeltaart. Of we zaten buiten, op het pleintje voor de ingang, waar H. haar 'vier trekjes' van haar sigaret nam.

Gisteren kwam ik weer aanfietsen, met de post. Het was een mooie avond, dus ik verwachtte haar buiten, in haar rolstoel, op het pleintje bij de rokers. Maar daar zat ze niet. Ik liep het restaurant in. Geen H. Dus ik naar boven. Ik kwam op haar kamer: leeg. Met een raar gevoel vroeg ik een zuster waar H. was.
"Die is overgebracht naar een verzorgingstehuis", zei de zuster. "Gistermiddag."

Met een nog raarder gevoel verliet ik het ziekenhuis. Het voelde als een heel abrubt afscheid van een tijd die ik achteraf eigenlijk heel erg leuk had gevonden. Mijn ogen vielen op alle plekken waar we hadden gezeten de afgelopen maanden. En ik voelde spijt dat het voorbij was. Maar ik was ook verbaasd en een beetje boos. Waarom had H. me niet even gebeld over haar verhuizing?

Ik fietste naar het bejaardentehuis. Nadat ik met een bejaarde dame mee naar binnen was gesneakt (de deuren gingen al niet meer open zo laat op de avond) en op de brievenbussen had ontdekt waar H. woonde, vond ik haar op haar nieuwe kamer. Ontredderd.
"Ze hebben me hierin gestopt. Ik heb niet eens een telefoon. Nou zit ik in een bejaardentehuis."

H. is 62. En vraag me niet hoe het kan, maar ze ziet eruit als een meisje. Ze is ook een beetje stout. Altijd roken op plaatsen waar het niet mag en zo. Ik hou van H. Ze is lekker anders, heel eigenwijs en ook heel lief. H. in een bejaardentehuis, dat klopt niet. Hoewel het door haar fysieke gesteldheid wel nodig is.

We gaan buiten zitten. Bij een fontein. We maken geintjes over de andere bejaarden. Ze neemt weer haar 'vier trekjes', we regelen een mobiel en dan gaat het wel weer.

Als ik haar terug naar haar kamer heb gereden en het pand wil verlaten, zie ik een grote pendule in de hal staan. En uit het niets is daar ineens die regel uit het chanson Les Vieux van Jacques Brel.

Et s'ils tremblent un peu est-ce de voir vieillir la pendule d'argent
Qui ronronne au salon,
qui dit oui qui dit non,
qui dit : je vous attends
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments