Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

SOMS MOET JE JEZELF GEWOON VERMAKEN

Ik werd wakker en ik wist: ik heb geen zin in deze dag. Ik keek uit het raam. De bomen vol met loof werden heen en weer gezwiept door de wind. De stoep was nat. De seringen hielden het nog net, maar de bloesems werden uiteengerukt door de meistorm die buiten woedde.

Ik wist dat vandaag iemand 'die ene zin' gaan zeggen. Ik wist niet wie en ik wist niet waar en ook niet wanneer, maar hij zou gezegd gaan worden. En omdat ik dus niet zo'n zin had in deze dag, besloot ik er een soort van prijsvraag van te maken.
A. kwam binnen: "Wat een weer", zei hij. "Koud, donker, gadverdamme." Nee, dat was 'm dus niet.

Op school kwam iedereen verregend aan.
"Ongelooflijk dit weer", zei een moeder. "M'n hele haar naar de klote." Aandoenlijk, maar wederom: de verkeerde tekst.

Op weg naar de supermarkt kwam ik I. tegen, die zich ook wilde beklagen over het weer. "Vorige week zat je nog buiten. En nou dit..."
In deze fase begon ik te vrezen of we wel een winnaar zouden krijgen vandaag. Iemand moest het toch gaan zeggen. Anders zou deze dag deze dag niet zijn.
Ik naar de supermarkt. En toen ik op zoek was naar de ontbijtkoek, gebeurde het dan toch. De ene vrouw van het vlees zei het tegen de andere vrouw van het vlees: "Wat een weer he. Het lijkt wel herfst."

Ik veerde op. Ja, dat was 'm! Dat was precies de zin die ik vandaag verwachtte! Ik keek om naar de vrouw die geen idee had van de enorme eer die haar te beurt was gevallen. Ik bedacht een prijs: een ontbijtkoek. In gedachte gooide ik hem naar haar toe.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments