Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EEN ONGELOFELIJKE EER

'Risk' heet de kaart die ik trek.
We hebben eerst kort gemediteerd en voordat we 'aan het werk' gaan, laat José ons allemaal nog even een kaart trekken. 'Risk' dus.
Ik weet precies wat me te doen staat.

De groep splitst zich op in mediums die gaan oefenen in '1-op-1-consulten' en mediums die zich willen trainen in het demonstreren voor een publiek. Ik kies voor het laatste. Het publiek gaat in de zaal zitten en de drie mediums die gaan werken, bereiden zich voor. Behalve ik. Want ik ga iets heel engs doen. Iets waar ik al een tijdje over loop te denken. Ik ga nog niet kijken welke overledene er contact met mij wil maken. Niet kijken of het een man of een vrouw is en welke hobby's hij of zij had en wat voor persoon hij of zij was... Expres niet. Ik wacht mijn beurt af en dan loop ik naar voren. Ik vraag aan 'de jongens boven' of ze me willen helpen en ik ga staan. Ogen dicht, concentratie volledig op mijn gevoel. Kijken met je buik. Kijken wat er komt.

Er komt een vrouw. Ze voelt als een moeder. Ze danst, met passie. Ze is op leeftijd, maar ze heeft nog steeds iets meisjes-achtigs. Ik gooi deze beschrijving in de groep. Een vrouw herkent dit beeld: zo was haar moeder. Ik ga door. Ik voel een heel sterk gevoel van het missen van familieleden. Broers, zussen. Ze zijn ver weg. 'Over het water' zelfs. Ik vraag of de moeder van de vrouw in de zaal familieleden overzee had wonen en of ze die heel erg miste. De vrouw bevestigt. Ik zie nu hoe de moeder dingen in haar handen houdt en koestert. 'Had zij spullen van die familieleden die ze heel erg koesterde?' Ja, had ze. 'Zaten die in een kistje?' Ja, daar zaten ze in.

In de zaal zegt iemand dat ik nog 1 minuut heb, want we oefenen vanavond op 'snelheid'. Als de moeder nog een boodschap heeft voor haar dochter, dan moet ik die nu doorgeven. Ik vraag de vrouw aan gene zijde wat ze wil zeggen. Ik krijg via een gedachte de boodschap: 'Dat missen van de anderen, dat was omdat ik dacht dat het voor eeuwig was. Maar het was onzin, want we zijn hier gewoon weer samen.' Ik geef de boodschap door, maar voeg eraan toe: ik vind het een beetje een rare boodschap. "Ik niet", zegt de vrouw. "Want mijn moeder wilde nooit geloven dat er leven na de dood was. En nu zegt ze eigenlijk: je had toch gelijk. Dat betekent veel voor me."

Daarna heel sterk het gevoel: wat is dit toch een eer om te mogen doen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments