Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HET ZONNEBANKMEISJE

Het meisje van het zonnebank-centrum maakt een fout. Een rekenfout. Ze wil mijn minuten onder de zonnebank aftekenen op mijn kaart en daar gebeurt het. Het is geen kapitale fout en hij is ook wel begrijpelijk, maar - en daar komt mijn probleem - het is een fout in mijn voordeel. Wat zal ik doen. Het meisje blijft zelf ook nog even naar het kaartje kijken. Alsof ze ook niet helemaal zeker is van haar zaak. Ik maak een inschatting van haar: jaartje of 16, best slim, waarschijnlijk een VWO-leerling die dit doet in de avonduren. Maar haar intelligentie zit meer in de alfa-hoek dan in het optellen en aftrekken van zonnebankminuten.
"Oke...", zegt ze uiteindelijk. In haar stem klinkt nog steeds twijfel. Intuïtief weet ze dat er iets niet klopt, maar ze ziet even niet wat. Bovendien is ze een klein beetje hautain. Ze weet dat ze hier een beetje onder haar intelligentieniveau staat te werken en het is haar eer te na om toe te geven dat ze een fout heeft gemaakt. Ze pakt het kaartje om het terug te zetten in de kaartenbak. Ik voel dat ze zo oogcontact gaat maken om mij uit te checken. Dus ik moet nu beslissen wat ik op dat moment uitstraal. Denk, denk. Is het in haar nadeel dat ik 2 keer extra onder de zonnebank kan op kosten van haar baas? Levert het een kasverschil op dat haar problemen kan geven? Nee. Het gaat over minuten die ik al vooruit heb betaald en waar nu dus extra minuten bij zijn gekomen. Niemand zal het ooit weten. Het is oke. En dat straal ik uit.
"Oke", zeg ik. "Tot ziens."
"Tot ziens", zegt ze.
De twijfel is weg.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments