Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

GUERNSEY (ZONDER BRUCE)

Hij werd aangekondigd als 'niet zo gemakkelijk' de film Guernsey. Maar de roze buuf en ik hadden ooit al Bin-Jip overleefd, dus wij konden Guernsey wel aan.

De regisseur was een vrouw (Nanouk Leopold), maar daarom was het nog geen lieve film. Voor de pauze werden we al flink getergd door een continue herhaling van beelden uit het leven van een enorm introverte vrouw. We zagen haar een koffer inpakken ergens in het buitenland, zitten in een vliegtuig, omkleden op Schiphol, een vinex-wijk inrijden (betonnen rioleringsbuizen op de voorgrond), seks hebben met d'r man, beetje koken, koffer weer inpakken, lezen op Schiphol, koffer uitpakken in het buitenland, koffer weer inpakken... De hele zaal was opgelucht toen ze het lijk ontdekte van een collega van haar die zichzelf had opgehangen in de douche.
"Nou, het gaat toch nog beginnen", zuchtte de vrouw rechts van mij.
Maar dat was te vroeg gejuicht, want daarna pakte de hoofdpersoon weer haar koffer in, vloog naar huis, vinex-wijk, betonnen buizen, seks en, dat was het ergste, ze zei tegen haar man helemaal niks over dat lijk. Daar werden we collectief gek van in die zaal: DAT ZE NIKS ZEI.

Pauze.
"Dit is echt vreselijk", zei de roze buuf.
Op dat punt vond ik het nog 'een film voor gevorderden', maar ik had wel een wijntje nodig om te recupereren.

In deel 2 gebeurde er wat meer. De vrouw werd bedrogen door haar man. Ze zag dat met eigen ogen, maar... zei niets. AAAAAARG! Verder werd er een huis verkocht, een reisje naar Guernsey volgde, toen een ruzie met een zus, een huilbui en, zowaar, de vrouw vroeg haar man op te houden met zijn affaire.
"Goddank", zei de vrouw rechts van mij.

We maakten ons op voor de finale waarin alles toch nog goed zou komen, want dat hadden we wel verdiend, vonden we met z'n allen. En het ging ook goed, zo leek het, tot in het aller-, allerlaatste shot... De vrouw kreeg de kans het te vertellen, van dat lijk, maar... zei weer niks.
"Dit is niet waar!", riep de roze buuf.
"J**C**!", siste ik woedend.

Wij weer de bar in. Als enigen, want de rest van de zaal was bijna gillend weggelopen. Een medewerkster van het filmhuis kwam naar ons toe.
"Begrijpen jullie nou waarom er bijna alleen maar vrouwen in de zaal zaten?", vroeg ze.
"Omdat er niet geschoten werd en omdat Bruce Willis niet meedeed", zei ik.

Zij vond dat geen antwoord.
En ik realiseerde me dat ik voor het eerst van mijn leven Bruce Willis had gemist.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments