Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DANSEN OP DE MAAN

M. ging trouwen.
Maar A. was ziek.
En ik haat bruiloften.
Dus zo leek de weegschaal door te slaan naar 'ik ga niet.'

Maar verrassend genoeg ging ik dan toch weer wel. Omdat het M. was, een vriend die me dierbaar is. En omdat ik 's avonds ook wel zin had in een feestje. En vooral in dansen, lekker dansen. Dus ik trok mijn danskleren aan en stapte in de auto en riep: 'dansvloer, here I come!'

Maar eerst natuurlijk nog even verdwalen. Want zonder verdwalen zou het niet af zijn, toch? Als er tenminste iets te verdwalen viel in Haarlem. Nou, ik kan u vertellen: er valt heel wat te verdwalen in Haarlem. De routebeschrijving lag al gauw als een prop papier op de achterbank, ik ben wel vijf keer uitgestapt om mensen de weg te vragen en ben zelfs nog in de lobby van het Carlton beland. Maar goed, de feestlocatie lag dan ook op een 'industrie afbraakterrein', niet echt voor de hand liggend dus. Er brandden geen lantaarnpalen; het was gewoon dat gebouwtje op braak liggend terrein van modder en plassen bevroren water. Ik dacht: het lijkt wel of ik op de maan ben beland.

NIW, ik vond het. Van het bruidspersoneel moest ik eerst nog met een tros bananen op de foto en toen nog iets in een boek schrijven en toen natuurlijk nog iedereen feliciteren - waaronder vooral de bruidegom - en toen mocht het dan: dansen, lekker dansen. Ooooh wat heb ik lekker gedanst! De dj had een soort 'wereldmuziek met een flinke beat eronder-stijl' en ik danste alles weg: griepvirussen, werkzorgen, verdwalen op een afbraakterrein. Het was er allemaal even niet. Alleen ik en de muziek en het dansen. Dansen op de maan.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment