Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

NOG NET NIET

Half negen 's ochtends. Ik doe de deur open om de pipo naar school te brengen en ik hoor een hard, schurend geluid. Er komt een moeder aan. Ze trekt, of beter: sleurt een slee met twee kinderen erop voort. Er ligt twee centimeter sneeuw. Plaatselijk misschien drie. Dus dit slaat helemaal nergens op. De vrouw stopt, kijkt me aan en waarschijnlijk ziet ze het me denken. Met een soort beschaamd lachje zegt ze hijgend: "Het kan nog nèt niet."

Het kan nog nèt niet. Dat is dus het understatement van het jaar. Feitelijk is ze bezig twee kinderen over een kale stoep naar school te trekken. Ze heeft er nu pakweg 500 meter op zitten en ze moet nog een kilometer. Ze heeft zich natuurlijk laten dwingen door die koters die ook inderdaad als kleine prinsen met een voldane blik om zich heen zitten te kijken op hun houten koets, zich totaal niet interesserend voor het lijden van hun trekpaard. ‘Het kan nog nèt niet niet.’ Eigenlijk zegt ze: ik ben een sukkel, maar ik ga het niet toegeven, want dat is te pijnlijk. 'Het kan nog nèt niet.' Volgende week komen ze mischien wel in korte broek en sandalen langs, omdat het plus twee graden is in plaats van min twee. 'Het kan nog nèt niet.'

"Kom op mam, trekken", zegt het voorste jongetje op de slee. "Straks komen we nog te laat."
De moeder zucht, pakt het touw en zet het weer op een sleuren.
Kggggggggg.
Klein, groot drama.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments