Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE POMPOEN EN HET WATJE

De pipo zit driftig te knutselen als ik aankondig dat we nog even een pompoen moeten halen. De pipo kijkt verstoord op.
"Waar ga jij die pompoen halen?", vraagt hij dan.
"Bij de bio-winkel", zeg ik.
"Dat is dichtbij", stelt de pipo.
"Klopt", zeg ik.
"Dan kan ik best even alleen thuisblijven", zegt de pipo. "Van papa mag dat altijd."

Een lange discussie volgt, waarbij ik steeds maar benadruk van 'pas vijf jaar zijn' en 'een beetje eng alleen thuis' en 'hoe gezellig als hij meegaat' en 'zulk mooi weer' en de waarbij de pipo zich steeds maar blijft beroepen op zijn recht om alleen thuis te blijven.

Uiteindelijk besluiten we lootjes te trekken. Ik hou twee papiertjes op en met grote ogen en zijn tong uit zijn mond trekt de pipo er eentje.
"Joehoe!", roept hij uit als hij het 'nee' gelezen heeft: hij hoeft niet mee.
"Nog een keer!", zegt hij. De kick is duidelijk verslavend.
Hij trekt nog een keer en dit keer is het slecht nieuws: hij moet mee.
"Laatste keer", zeg ik. "Wat je nu trekt, dat wordt het."
Met een rood hoofd trekt hij het lootje en dan stort hij zich op de grond.
"Boehoehoe, het is ja, nou moet ik mee, dat vind ik niet eerlijk, boehoehoe..."

Na vijf minuten drama kan ik het niet meer aanzien.
"Nog een keer dan?", zeg ik.
De pipo knikt. Maar hij wil wel het regelement wat aanpassen. Dit keer is HIJ het die de lootjes vasthoudt en: het papiertje waar hij naar kijkt, dat moet ik trekken.

Nou ja.
Kansloos dus.
Ik weet het: ik ben een watje.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments