Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE DRIE DIMENSIES VAN DE IMPACT

Als kind heb ik twee keer meegemaakt dat een schoolgenootje overleed. Dat was best ingrijpend. Maar toch had ik nog geen idee van de impact.

Een jaar geleden overleed de broer van een klasgenootje van de pipo. Toen we een week later met alle kinderen en alle ouders op het schoolplein stonden voor het jaarlijkse kerstgezang, besteedde het hoofd van de school op gepaste, emotionele wijze aandacht aan dit drama. En hoe vrolijk de liedjes ook waren en hoe sfeervol de fakkeltjes en de glühwein ook, eigenlijk voelde je dat iedereen maar aan één ding dacht. Op dat moment werd ik me bewust van de diepte van de inslag.

Na de Kerst bleek dat de inslag niet alleen diep was, maar ook heel ver reikte. Gezinnen die de getroffen familie alleen heel vaag of zelfs helemaal niet persoonlijk kenden, hadden toch het gevoel gehad dat het niet echt kerstmis was geweest. Op dat punt begreep ik hoe groot de kringen zijn als er zo'n steen in een vijver wordt gegooid.

Vanmorgen zette juf van de pipo een mooie, stenen pot op tafel, met een kaars, oase en groene takken. "We maken een mooi stuk. Want het is morgen een jaar geleden", zei ze. Iedereen wist waar het over ging. Toen ik om 12.00 uur de pipo ophaalde, zag ik hoe juf en het zusje van de overleden jongen samen met het stuk naar buiten kwamen en het aan de moeder gaven. Het was op dat moment dat ik de derde dimensie van de impact begreep: tijd.

'Het' zal na-echoën zolang wij leven. En waarschijnlijk zelfs nog tot lang daarna.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments