Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

JONGENS, BEDANKT!

Er is weer een demonstratie-avond van het Britse medium Paul Jacobs. Ik ga erheen en dit keer wil AB mee.

AB gelooft niet in een hiernamaals. Volgens AB houdt het allemaal op als je je laatste adem hebt uitgeblazen. Maar het hele idee van het mediumschap ligt in de gedachte dat er, naast een aardse wereld, ook een spirituele wereld is. Daar waar onze overleden dierbaren zijn en vanwaar ze, bijvoorbeeld via een medium, nog altijd contact met ons kunnen leggen.

Het belooft dus een spannende avond te worden. En van tevoren vraag ik 'de jongens aan gene zijde' om even lekker overtuigend door te komen voor AB.

Paul is niet op dreef. De contacten die hij wil leggen komen heel moeizaam tot stand en dat is te voelen in de zaal. Mensen draaien op hun stoel, hoesten, gapen en de energie voelt superlaag. Dan komt Paul bij AB. Er volgen beelden van paarden die de overleden persoon in zijn bezit zou hebben gehad en een zwarte koets en van een hoefijzer dat nog van één van die paarden stamt en dat nu ergens in de familie aan de muur hangt. AB herkent om wie het gaat: zijn grootvader. Meteen erna komt er een tante door die een bel laat zien waarmee ze aan het eind van haar leven rinkelde als ze hulp nodig had. In de pauze pakt AB zijn mobiel en belt zijn moeder: "Had tante huppeldepup een bel?" Ja, die had ze. Hij staat nu bij moeder op tafel.

Ik ben tevreden.

Na de pauze meldt zich een overleden man in een tank bij Paul Jacobs, vechtend in de oorlog. AB steekt zijn hand weer op: zijn andere grootvader was tankcommandant. "Ik blijf niet lang bij jou", zegt Paul Jacobs. "Want jij hebt je contact al gehad en ik wil meer mensen aan de beurt laten komen." Tien minuten later weet hij te melden dat hij een beeld ziet van een man die in Engeland werkte in een hotel. AB aarzelt. Niet omdat hij het beeld niet herkent, maar omdat hij zijn hand niet meer durft op te steken. Maar als het verder stil blijft, zegt hij het toch maar: "Mijn overleden vader werkte in een hotel in Londen."

Vier familieleden die op één avond langskomen. Dat is - op zijn zachtst gezegd - uitzonderlijk. AB verlaat in licht verwarde toestand de zaal. En ik zing in gedachte 'jongens, bedankt, jongens, bedankt, jongens, jongens, jongens bedankt...'
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments