September 1st, 2020

VOLLEDIG AANWEZIG IN HET HIER EN NU

Het begon op de hei.
Zoals zoveel.
(Hoe kan ik de hei ooit genoeg bedanken.)

Ik was een keer op de hei en ik wilde… nóg meer op de hei zijn. Ja, raar verlangen misschien, maar toch was het zo. Ik wilde er meer mee samen zijn en er het liefst één mee zijn, me er helemaal mee… verbinden. Het was een warme dag en ik besloot mijn schoenen uit te doen. En dat maakte een verschil! Nu voelde ik dat contact met de grond echt. Met het zand en de steentjes, met de dennennaalden en de boomwortels. Het voelde geweldig. Sindsdien loop ik vaak en veel met blote voeten op de hei.

Maar ja, na een tijdje kwam toch weer dat verlangen weer: ik wil nóg meer op de hei zijn. Oke, hoe nu dan? Mijn oog viel ergens op een boekje over meditatief wandelen van Thich Nhat Hanh. Ik kocht het en ging ermee oefenen, op de hei. Het is wandelen, maar dan langzamer en bewuster, elke stap voelen. Met meer aandacht voor alles, de geluiden, de geuren, de wind langs je wangen. Zo zeg, dit was ook weer een toevoeging in het ‘er meer zijn.’

Het volgende wat gebeurde – maanden later - was dat ik heel graag mijn verbinding met Spirit wilde versterken voor mijn werk. Je wilt als medium altijd beter worden. Beter in staat zijn om meer informatie nog zuiverder door te geven. Er minder tussen zitten. Opener zijn, meer gewaar zijn van wat er gebeurt. Want de informatie is er, maar naast dat we ontvangen, missen we ook veel, vrees ik.
Ik ging ervoor zitten met Spirit en vroeg wat ik kon doen. Het antwoord kwam tijdens de eerstvolgende keer dat ik mij voorbereidde op een consult. Terwijl ik me afstemde op de andere kant, hoorde ik de woorden: Wees volledig aanwezig in het hier en nu.
‘Hoezo?’, was mijn eerste reactie.
Ik zat daar toch?
Helemaal gefocust en met de juiste intenties…
Maar ik hoorde het weer: Wees vol-le-dig aan-we-zig in het hier en nu.
Zucht. Ik werd er een beetje verzetterig van.

De ervaring leert: dat is goed.
Dan zitten wij namelijk tegen een weerstandje aan.
En daar moeten wij óverheen.

Oke, zei ik. Vertel maar dan, hoe doen we dat…
Mijn aandacht werd geleid – ik kan het niet anders benoemen – eerst naar mijn lichaam. Naar mijn hart dat ik ook echt voelde kloppen. Ik werd steeds meer één met dat kloppen. Ik werd het kloppen. Ik klopte! Nou moe, wat een mooie ervaring zeg. En ik voelde inderdaad hoe ‘aanwezig’ dit was. Hoe ik heel intens met mijn lichaam verbonden was. Vervolgens werd diezelfde aandacht geleid naar alles om mij heen. Mijn handen op mijn schoot, de bekleding van de stoel waar ik op zat, het tikken van een verwarmingsbuis, mijn aanwezigheid in de ruimte. En ook hier weer het gevoel daar één mee te worden. Erin op te gaan, als het ware.
En ineens werd ik me helder bewust van wat ik zo ging doen: een consult voor F. En ik voelde dat wat ik zou gaan doen als het ware al hangen in de lucht, als een wolk van trillende deeltjes. En toen werd ik daar weer een mee!
En ik kan zeggen mensen, toen voelde ik me echt: volllleeeeeedig aanwezig in het hier en nu. En het was goed! En het consult was dieper en intenser, met meer kippenvel-momenten.
Dit zochten we.
En dit kregen we.

Je denkt dat je er bent.
Altijd, helemaal.
Maar hoeveel ben je er echt?
Je kent misschien dat gevoel dat je door een bos loopt en in je hoofd zit en dat je aan het eind van de wandeling geen boom hebt gezien.
Dan was je er dus niet.
Terwijl de magie,
de echte magie, ligt in iets dat heel, heel dichtbij is.
Namelijk in je vollllleeeeedige aanwezigheid
in het hier en nu.