March 17th, 2020

MOOIE DINGEN IN RARE TIJDEN

's Ochtends. Ik kom aan op de praktijk. Een beetje gespannen, want: het wordt een dag met alleen maar Skype-consulten en ik weet niet hoe dat gaat lopen. Ik kom dus mijn praktijkruimte in, doe het licht aan en... het is in een flits hoor, maar toch... ik zie een man zitten op mijn stoel. Een vrij kleine, vrolijk kijkende, kalende man. Ik schrik toch even en denk: 'Wat is dit nou?' En dan is-ie alweer weg. Nooit eerder meegemaakt.
Een half uur later heb ik mijn eerste consult met een vrouw op het scherm. En... staat die man ineens weer naast me. Het blijkt haar overleden partner te zijn en hij komt heel helder door met uitstekende informatie. Pas achteraf realiseer ik me dat dat 'zitten op mijn stoel' een gebaar was van hem / de spirituele wereld. Een manier om te zeggen: maakt niet uit hoe je werkt hoor, we zijn er altijd, zelfs als jij nog moet arriveren...

Dank, dank, dank.

's Middags: ik ben op de hei. En daar ben ik zeker niet alleen. Ik zie allemaal mensen waaraan ik kan zien dat ze anders nooit op de hei komen. Mensen die stralend om zich heen kijken en zich realiseren dat al dit moois er altijd al was, misschien wel vlak om de hoek en dat ze nu zomaar de tijd hebben om ervan te genieten. Wat een geschenk.
Ik zie een meisje in een boom.
"Papa!", roept ze. "Je moet me helpen! Ik heb dit nog nooit eerder gedaan!"
Papa die boom in, samen klimmen, samen genieten. Normaal zit papa nu in vergadering met het management, een beetje op zijn pen te kauwen. Maar vandaag leert hij zijn dochter bomen klimmen op de hei in de zon. Vergeten ze allebei nooit meer. Puur goud.

's Avonds: 7 miljoen mensen kijken naar de toespraak van Rutte. Ik word erdoor geraakt. Het stukje dat er voor mij het hardst uitspringt is wanneer hij uitlegt dat we, door het opbouwen van groepsimmuniteit, een 'beschermend cordon zullen gaan vormen rondom de ouderen en kwetsbaren'. Holy fuck, wat schitterend! Dat is volgens mij hoe olifanten leven. Dat is hoe het hoort! En dat een virus ons dat kan leren!

En dan is er nog dat zinnetje dat je opeens opvallend vaak hoort, overal:
'Ik begrijp het.'
Ik hoor het mensen zeggen die telefoneren op straat. Ik lees het in mailtjes waarin ik een cursus moet afzeggen. Vandaag werd het EK Voetbal een heel jaar verplaatst en wat zegt bondscoach Koeman op tv: "Ik begrijp het." Normaal hoeft er maar 1 ieniemienie wijziging aangekondigd te worden - een trein die uitvalt, een regel die verandert, een parkeerplek waar een container opstaat - en we zijn al in alle staten. Maar nu snappen we het ineens allemaal. En wat snappen we dan precies? Dat dingen vaak groter dan wij en dan moeten we dat accepteren en dan moeten we ons aanpassen. En dan zeggen we: 'Ik begrijp het'.
Jongens, jongens,
wat leerzaam zeg,
dit collectieve college in overgave.