February 26th, 2020

DE ONDOORGRONDELIJKE WEGEN VAN DE ZIEL

We waren met collega's onder elkaar.
En we spraken over een van onze favoriete onderwerpen:
de dood
; • )

I. vertelde dat ze als klein kind af en toe haar lichaam verliet. Dan zag ze haar eigen lichaam liggen terwijl zijzelf erboven hing, maar ze zag ook dat ze nog steeds met dat lichaam verbonden was door middel van een soort zilveren koord. Het was een indrukwekkend verhaal. We vonden het een mooi voorbeeld van dat we blijkbaar niet ons lichaam zijn en ook niet onze hersenen, maar dat we de ziel zijn en een lichaam bewonen tijdens het aardse leven. En blijkbaar is de ziel wel verbonden met het lichaam, maar hoeft hij daar niet de hele tijd in te blijven zitten.

A. vertelde ze ook over dat zilveren koord had gehoord. En dat het je in principe in staat stelt om overal heen te gaan als ziel, desnoods de hele wereld over. Maar zolang die verbinding via het koord er is, ben je in aardse zin nog steeds in leven.
Ik vertelde over het overlijden van mijn vader. Ik had toen ook weleens gehoord van het zilveren koord en ik had heel scherp opgelet of ik het kon zien bij zijn overlijden, want dat hoor je soms, dat mensen dat dan zien. Maar ik zag niks.
"Was er wel iets anders wat je zag, op dat moment?", vroeg A.
"Nee", zei ik. "Maar als ik erop terugkijk, denk ik dat zijn overlijden heel anders is gegaan dan ik destijds dacht."

Mijn vader lag in een hospice met terminale longkanker. En vanaf de middag van 31 juli 2011 ging hij ineens hard achteruit. Hij werd erg benauwd en had daar veel last van. Er was overleg met de arts en hemzelf en er werd besloten dat hij die avond een sterk slaapmiddel zou krijgen. Zo zou hij niet zoveel last hebben van zijn benauwdheid, maar waarschijnlijk zou hij er ook niet meer uit wakker worden. Dus voor het toedienen van het middel, namen we afscheid. Dat was emotioneel, maar ook mooi. Mijn zus en ik zaten bij hem en hielden zijn hand vast. Hij sliep in en zakte steeds verder weg en ineens... schoot hij toch nog overeind.
"Waar moet ik heen?!", vroeg hij. Het was even stil. Hij leek iets te horen. "Einde van de gang, laatste kamertje rechts," zei hij. Toen zakte hij weer achterover in de kussens en in zijn slaap.

Er zat nog zeker 4, 5 uur tussen dit 'gesprek' met wie het ook maar was en het moment waarop zijn hart echt stopte met kloppen. Af en toe kwam de arts even binnen en legde zijn hand op mijn vaders hart.
"Het is geen echt kloppen meer", zei hij. "Meer een soort van vibreren, een automatische beweging van het hart uit gewoonte. Voel maar eens."
Ik voelde en inderdaad, het was geen boem, boem, boem, maar meer een soort van rrrrrrrt
Ik vroeg me af wat het verschil was.
Om 00.30 uur klonk er een laatste reutel en stopte mijn vader met ademhalen. Hij was dood.

Jarenlang heb ik nog nagedacht over zijn overlijden. Het was allemaal heel mooi gegaan, maar het was net of er iets niet klopte. En nu denk ik dat het anders is gegaan dan je zou denken. Ik denk dat mijn vader al na de 'instructies' de gang uit is gelopen en het laatste kamertje rechts is ingegaan. Ik denk dat zijn ziel toen al het lichaam heeft verlaten en niet op het moment dat zijn hart stopte met 'vibreren'. Het klinkt raar en ik heb er geen bewijs voor. Maar het voelt meer kloppend.

I. reageerde. Ze vertelde van een consult dat ze die middag had gegeven aan een man. Ze zag, in de spirituele wereld, een vriend van deze man, die was overleden in een auto-ongeluk en ook dat ze samen in de auto hadden gezeten. Het bleek te kloppen. Ze zag hoe die vriend na de crash nog even geleefd had en veel pijn had gehad en hoe erg de klant dat had gevonden. Het werd herkend. En toen vertelde de overleden vriend via I.: "Mijn lichaam leefde nog, maar ik zat er al niet meer in...." Voor de ontvanger was dat heel belangrijk om te horen. Maar daarnaast is het ook interessant.
Want technisch gezien, ben je dood als je hart niet meer klopt.
Maar misschien... zit het zielstechnisch wel anders.

We hadden meer van dit soort ervaringen in consulten gehad, zo bleek, waarbij overledenen soortgelijke dingen vertelden. Ze waren er al eerder uit dan op het moment van overlijden.

De Britse docente Eileen Davies vertelde eens over een ervaring van de 18e eeuwse Emanuel Swedenborg. Deze wetenschapper zag aura's en onderzocht (onder andere) dat fenomeen. Hij zag aura's als de uitstraling van de ziel (zoals we dat nu ook nog zien.) Op een dag was hij in een gebouw met een lift, in die tijd nog een relatief nieuw iets. Hij wachtte op deze lift en toen deze kwam en de deuren zich openden, zag hij een groepje mensen. Tot zijn verbijstering hadden ze geen aura's om zich heen, terwijl hij die altijd bij mensen zag! Hij schrok zo, dat hij niet instapte. De deuren sloten zich, de lift ging verder omhoog en... stortte neer. Alle mensen in de lift overleden. Of... waren ze al eerder 'uitgestapt'?

Als de ziel het lichaam kan verlaten,
kan hij dat dan ook doen
voor de technische dood?
Food for thought.