January 29th, 2020

LITTLE DID WE KNOW (4)

Helga,
die voor mij altijd heeft gevoeld als mijn spirituele moeder,
overleed op 12 mei 2013,
op moederdag.

Nadat ze had aangegeven me even niet te willen zien, was er na verloop van tijd wel weer wat contact gekomen. Maar nooit meer zo hecht en zo vanzelfsprekend als ooit. En in de weken voor haar overlijden, had ik haar niet meer gesproken. Daar zat ik mee. Het voelde zo on-af.

Tijdens de uitvaart zag ik haar inmiddels volwassen zoons. Ze waren 2 x zo lang als op de foto. Ze hadden er echt wat moois van gemaakt en tot mijn opluchting begreep ik uit hun toespraak dat de laatste jaren de banden weer wat waren aangehaald. Op de achtergrond kwamen er foto's voorbij uit een tijd waarin ik Helga niet had gekend. Helga achter een kinderwagen. Helga met een zonnenhoed. Helga op het strand met de jongens...
Ik zat in de zaal en keek om me heen. Lege stoelen links, lege stoelen rechts, achter me, voor me, zoveel leeg... Er was bijna niemand. Van binnen huilde ik. Hoe kon dit nou? Zo'n bijzondere vrouw die voor zoveel mensen zoveel had betekend! Ik herinnerde me een spirituele avond die ik had verzorgd en waar ze ook bij aanwezig was. De hele avond had ze naarstig zitten typen op haar spraakcomputer. Aan het eind van de avond drukte ze op 'print'. Er rolde een lap tekst uit in de vorm van een soort kassabon. Ze wees, met haar hoofd, naar een vrouw in de zaal. Voor haar was het, dat wat ze had getypt. Het was een consult. Ze had van alles waargenomen en opgeschreven over de gecompliceerde relatie tussen die vrouw en haar moeder. Inclusief tips. Ergens stond: 'Dit verklaart ook uw hoofdpijn op dit moment.' Ik gaf dit 'kassabon-consult' aan de vrouw. Die las het en de tranen liepen over haar wangen. Toen ik haar jaren later tegenkwam, zei ze dat ze nog steeds onder de indruk was van de treffendheid van die tekst en dat ze dat stuk papier nog altijd had bewaard.
Die mensen...
Die hadden er allemaal moeten zijn.
Dat was waardig geweest.
Alleen ze wisten er niet van.
Omdat de kaars van Helga zo langzaam was uitgegegaan.
Omdat ze al een beetje was vergeten.
En boy, wat deed dat zeer.

Twee maanden later verhuisde ik met mijn praktijk naar de Torenlaan. En ik besloot om in een grote open kast een mooie grote foto van Helga te plaatsen. Omdat ze die plek verdiende. Omdat ik haar zeker niet ging vergeten. En ook als een soort supporter, want ik kan haar zien vanaf de plek waar ik mijn consulten geef. Soms, als ik even vastloop, kijk ik naar haar.
'Weet jij nog iets?', denk ik dan.
Zij knipoogt.
En moet ik vanbinnen lachen.

Ook komt ze af en toe langs, 'in de vorm van een boodschap', zoals wij in mediumland vaak zeggen. Dat doet ze opvallend vaak bij beginnende studenten, alsof ze zo toch nog haar bijdrage wil blijven leveren aan het doorgeven van de lessen die ze mij ooit leerde. Mooi was die keer dat een student een beschrijving doorgaf van een hele spirituele vrouw die ook erg van dieren hield. "Gek genoeg moet ik denken aan muizen!", zei ze verbaasd. Ik moest zo lachen, want ik wist waar dit over ging, namelijk die keer dat we samen in haar auto zaten en dat er bij mijn voeten een doos stond waaruit krabbelende geluiden klonken.
"Wat is dat?", vroeg ik.
"O, dat zijn muizen", zei ze.
"Wat?!", riep ik uit.
"Die heb ik gevangen", zei ze. "In de tuin. En die breng ik straks even langs de kinderboerderij."
(Vergeten te vragen: hoe vang je muizen in je tuin?)

Soms voelde ze ver weg.
Soms heel dichtbij.
Zoals dat gaat met dode mensjes.
Maar haar aanwezigheid werd ineens weer heel erg groot
toen ik in december plotseling een bericht kreeg
van haar oudste zoon...

[Gaat het nog mensen? Wordt vervolgd...]

IMG_20200127_100027666