January 23rd, 2020

LITTLE DID WE KNOW (2)

De band tussen Helga en mij ontwikkelde zich tot een vriendschap. We deelden veel, waaronder de liefde voor vogels en zij had een grote papegaaienkooi staan die ik van haar over kon nemen. Toen ik ermee thuiskwam, viel me pas op hoe groot hij was. "Hij past niet!", riep ik uit. Op dat moment ging de telefoon. "Ja, met Helga. Past-ie niet? Je kunt hem altijd terugbrengen hoor."
Een medium in je vriendenkring, ik vond dat toen heel apart.

Najaar 2003 ging ik door een moeiijke tijd. Ik was zwanger van de patat, maar raakte in een depressie. Tijdens oud en nieuw kwamen daar paniekaanvallen bij. Ik lag op bed en gilde het uit, zonder te weten waarom. Ineens riep ik om Helga. A. belde haar en... ze kwam. Op Oudejaarsavond! Ze maakte kamillethee voor me, zat op mijn bed, masseerde mijn voeten met warme olie en zei: 'Geef je maar over aan de paniek. Er gebeurt niks. Probeer het maar.' Het bleek de beste manier om ermee om te gaan.
Toen ze later die nacht weg wilde gaan, werd ik weer heel bang. Later kwam ze terug met een sjaaltje dat ze had gedragen en waar ze wat van haar parfum op had gespoten. Toen ik dat tegen mijn neus drukte, werd ik rustig en kon ik slapen, voor het eerst sinds dagen... De periode erna kwam ze elke dag langs. Met iets. Een kruidje. Soep. Een advies... Ze was de moeder die ik nooit gehad had. Ze was het lichtje in het pikkedonker.

Het was eens aan het eind van zo'n bezoek, toen ik haar uitliet en haar door de voortuin weg zag lopen en dacht: 'ze loopt raar.' Ik riep het ook: 'Je loopt raar!' Ik zie het wegwerpgebaar dat ze toen maakte nog voor me...

In de maanden daarna knapte ik langzaam op en... kreeg de Patat. Een geschenk! Mooiere tijden volgden, maar in diezelfde periode ging Helga steeds verder achteruit. Ze liep niet alleen raar, maar ook steeds langzamer en ook haar handen weigerden dienst. Maar Helga en de medische wereld... dat was niet zo'n goeie combinatie. Om maar niet te zeggen: oorlog. Ze geloofde geen enkele arts en volgde dan ook geen enkel advies op. Ze wist het allemaal zelf wel, zei ze. Ik was ondertussen begonnen met spirituele cursussen bij Jose Gosschalk en daar kwam een healer op bezoek die een demonstratie-avond zou geven.
"Zullen we daar samen heen gaan?", vroeg ik.
Dat wilde ze wel. Haar geloof in het spirituele was vele malen groter dan in het reguliere. Dus wij naar die avond. Ik haalde haar op met de auto en het viel me op dat het minuten duurde voordat ze helemaal was ingestapt. Ik schrok, maar ik zei niets. Ik wist dat ze dat niet wilde...
Tijdens de avond zou de healer, Steven Upton, een paar mensen waar hij zich naartoe getrokken voelde, een healing geven. Blijkbaar hielp het dat ik de hele avond keihard met mijn vingers gekruist had gezeten, want ineens rustte zijn blik op Helga. Ze liep, of nee, strompelde naar voren. Steven legde zijn hand op haar bovenrug. Ik zag een frons op zijn gezicht. Zo zat hij een tijdje.
"It's all over the body, but I feel the origin is in the brain", zei hij. "Can't tell you exactly what it is though..."

Er is nooit een officiële diagnose gekomen. Althans, die heeft ze mij niet verteld. En het onderwerp was taboe, dus ik vroeg er ook niet naar. Wel ging ze steeds verder achteruit. Op een dag stuurde ze me een bericht dat ze in het ziekenhuis lag. En daar... was de appelsap vies. Ze moest andere appelsap. Van merk D., bij stalletje Y. op de markt in B. Of ik dat voor haar kon halen. Natuurlijk kon ik dat. Daarna volgde de rest van de boodschappenlijst, want eigenlijk was alles was vies in het ziekenhuis. Dus ontstond er ineens een nieuwe routine, waarbij ik een aantal keer per week met een tas vol boodschappen, een waterkoker en andere spullen naar het ziekenhuis ging, waar we dan samen 'goeie thee' maakten, met 'goeie chocola', terwijl ik andere posters aan de muur moest hangen en zo creëerden we eigenlijk een soort subwereldje dat niets te maken had met ziekenhuis en ziek-zijn. Die twee onderwerpen werden dan ook zorgvuldig gemeden. Alsof ze er niet waren. Ik herinner me dat we aan het rommelen waren toen er een verpleegster binnenkwam en ik dacht: 'Wat doet die hier?'

Het was een bizarre situatie
waar ik met het grootste gemak in mee ging.
Omdat ik wist dat zij het zo wilde.
Omdat zij er toen was met oudejaarsavond.
Omdat ik zo veel van haar hield...

[Wordt vervolgd...]