January 22nd, 2020

LITTLE DID WE KNOW...

Alles heeft een begin.
Al weet je vaak aan het begin van iets
niet dat dat het is...

Het was begin jaren '90 toen ik de deur opende van een klein spiritueel centrum hier in plaatsje B., genaamd De Kern. Ik was op een zoektocht. Al wist ik niet precies waarnaar. Ik wist alleen dat ik, sinds mijn afstuderen, voelde dat er 'iets niet in balans' was in mij. Dat een deel van mij goed was ontwikkeld, maar een ander deel helemaal niet. Ik zocht naar dat andere deel. Wat dat ook maar wezen mocht...

En om een of andere reden zocht ik het in de spirituele hoek. Daar was ik, in de loop van de tijd, al de nodige 'onzin' tegengekomen. Consulten die nergens op sloegen, vage toekomstvoorspellingen. Het stelde me teleur, maar ik was denk ik ook een kritische ontvanger. Dat ik het toch steeds weer in die hoek bleef zoeken, is eigenlijk een wonder. Alsof Iets In Mij wist...

Bij De Kern had ik een afspraak met Helga. Een medium. En mijn tactiek was ondertussen: ik zeg niks, laat zij maar praten en dan hoor ik wel of het wat is.
Ik ontmoette haar en ging zitten.
"Ach wat naar voor je", begon ze zonder enige vorm van introductie. "Je hebt het contact met iemand verbroken, maar toch voel je je nog niet van diegene bevrijd. We gaan eens kijken..."
Ik schrok me te pletter. Dit was mijn verhaal! Dit was mijn probleem! Ik had het contact met mijn moeder verbroken en in praktische zin gaf dat rust, maar op een ander niveau helemaal niet, tot mijn frustratie. En niemand wist daarvan, maar zij zag het! Hoe kon dat nou?

Het consult had grote gevolgen. Nog los van het feit dat ik 'echt werd gezien', wat heel bijzonder voelde, wist ik ook meteen dat dit was wat ik zocht. Geen denken en logica, maar Weten en Zien op die ene, onbegrijpelijke wijze. Dit was de andere kant in mijzelf die ik zocht...

Ik bezocht Helga vaker. En toen bekend werd dat De Kern zijn deuren ging sluiten, zei zij: "Dan kom je gewoon bij mij thuis op consult." Dat werden gedenkwaardige avonden. Ik had niet veel geld, dus ik spaarde ervoor. En als ik dan genoeg had, reed ik er nerveus maar ook dolgelukkig op de fiets naartoe. Ik kan die rare mix van emoties soms nog voelen als ik door de wijk rijd waar zij woonde. Wanneer ik aankwam bij haar huis, stond de voordeur al open. Dat vond ik altijd zo bijzonder. Ik liep naar binnen en riep: "Hallo!" En dan was het altijd afwachten uit welk deel van het huis haar stem klonk. "Hallo, welkom! Ga maar vast zitten hoor, ik kom eraan." In de kamer stond op tafel een grote pot verse sterrenmix thee en een kom met stukken chocola. Beiden gingen altijd helemaal op tijdens zo'n avond. Op de achtergrond klonk Pachebel's Canon in D. De hele avond. Op repeat. En dat was zalig. Als ik terugverlang naar die tijd, zet ik het nog wel eens op.

Het waren bijzondere avonden en ik leerde er mijn eerste spirituele lessen. Graag had ik gehad dat zij me helemaal onder haar hoede nam, maar dat wilde zij niet. Ik weet nog altijd niet waarom, maar Helga was dan ook een wat raadselachtige vrouw. Jarenlang kwam ik bij haar thuis en avonden lang spraken we, maar ik wist zo goed als niets van haar. Nu weet ik: een typisch kenmerk van mediums...
Op een keer zag ik een foto van haar met 2 jongens. Ik waagde het erop en vroeg aan haar: "Wie zijn dat?" "Dat zijn mijn kinderen", zei Helga. "Maar ik zie ze momenteel niet." Dat raakte me enorm. Zij die mij had geholpen in het niet-in-contact-zijn met mijn moeder, stond zelf niet in contact met haar kinderen. Hoe kon dat nou? Bij deze warme en bijzondere vrouw. Een vrouw die ik stiekem in gedachten mijn spirituele moeder noemde.

Als ik 's avonds laat weer wegfietste,
zwaaide ze me helemaal uit tot ik bij de hoek was.
En ik zwaaide terug.
Zelden was ik gelukkiger dan op die momenten.
En ik verheugde me op nog vele avonden.
Little did we know...

[Cliffhanger]