January 16th, 2020

VERKEERD GEREEDSCHAP

Ik mag graag schrijven over de ziel.
Al moet ik zeggen:
ik snap er nog niks van.

Laatst vroeg ik aan de spirituele wereld waarom ik het fenomeen ziel nog steeds niet snap, na al die jaren ermee werken.
Het antwoord luidde: Proberen om je ziel te snappen, is hetzelfde als proberen om te knippen met een hamer.
'Aha', dacht ik. 'Verkeerd gereedschap'.
En ik vroeg me af: hoe kan het dan wel?

Vandaag was ik me aan het voorbereiden voor een consult met een jonge vrouw toen er, onverwacht, van tevoren al een beeld bij me binnenkwam. Ik dacht: dit beeld heb ik niet opgeroepen, dit is me gestuurd. Maar door wie dan? Door de klant?
Op de voorgrond van het beeld, zag ik een compleet kale boom met druppels aan de takken. Zoals kort na een regenbui. Erachter was een schutting waar een vogel op zat. En weer daarachter, klaarde de lucht op...

De klant arriveerde en we begonnen met het consult. Ze had voelbaar een hele zware tijd achter de rug met veel verdriet en verlies. En in die tijd was ze alle duidelijkheid over zichzelf en haar leven verloren. Geen idee meer, waarheen, waarvoor... Toen dook het beeld op voor mijn ogen. En ik besloot om het met haar te delen en het te duiden.
"De boom is duidelijk flink door elkaar geschud en alles lijkt weg en verloren. Daarom is-ie kaal. De druppels geven de laatste resten van het verdriet weer. Maar de vogel op de schutting staat voor hoop en vrijheid. Hij kan zo opstijgen, al lijkt hij dat nog niet te durven en heeft-ie ook nog geen idee waar hij heen wil. Maar de weersvoorspelling is in elk geval goed."
Ze barstte in huilen uit, tot mijn verbazing.
Het bleken tranen van opluchting.
"Ik heb op weg hiernaartoe gevraagd: 'Laat dat medium me alsjeblieft een beeld geven met wat toekomst-perspectief, zodat ik weer vertrouwen krijg.'"
Nou, dat beeld had ze gekregen.
We spraken erover: de mogelijkheden die zich nu aandienen nu ze 'op de schutting zit'. En hoe weer een beetje het vertrouwen terug te vinden om te gaan vliegen...
Ze zei: "Zo fijn dat je me ook letterlijk een plaatje geeft."
Ik zei: "Het mooie is: jij had dat plaatje eerst aan mij gegeven, nog voordat je hier was. Onbewust, via de ziel. En nu mag ik het weer aan jou teruggeven, zodat je 'met je hoofd' kunt ontvangen, dat wat je eigenlijk diep vanbinnen al wist..."

Dat is de ziel, mensen.
Precies dat.
Alles Wetend.
Met een hoofdletter W.
Niet beperkt door tijd en ruimte.
Zoekend naar een manier gehoord te worden.
Desnoods via een omweg,
desnoods via een medium.

Wij zíjn die ziel! Een ziel die nu geland is in een aardse verpakking en die zo anders klinkt dan ons tetterende hoofd. Zo jammer dat we dat niet van kinds af aan leren. Want om echt en voluit te kunnen leven, zouden we toch op z'n minst moeten weten wie we zijn.
Niet dat het simpel is, want de ziel is ongrijpbaar en ernaar luisteren, vraagt om 'ander gereedschap'.
Maar dit middel werkt wel:
ervaringen beschrijven
en met u delen.
Zodat u het met uw heldere hoofd kunt ontvangen...

[Weekend van de Ziel.
Vrijdagavond 7 t/m zondagmiddag 9 febr.
Texel.
Nog 2 plekken
info: janneke@jannekeleber.nl]