Eenmaal daags Janneke's LiveJournal Day [entries|friends|calendar]
Eenmaal daags Janneke

[ website | My Website ]
[ userinfo | livejournal userinfo ]
[ calendar | livejournal calendar ]

HET CRUCIALE STUKJE [09 Nov 2018|10:27pm]
‘Ga naar het cruciale stukje’.
Dat was alles wat ik in mijn hoofd had
voordat ik begon.

Het ging om een oefenavond bij Zwave. Die had ik, wegens ziekte, overgenomen van mijn lieve collega Ilse. Het onderwerp: psychometrie. Onder psychometrie wordt meestal verstaan het werken met voorwerpen en daar dan informatie over de eigenaar in voelen. Maar psyche is het Griekse woord voor ziel en metrie staat voor lezen, dus eigenlijk gaat het om het lezen van de ziel. En ik had wel iets in mijn hoofd qua programma op dat vlak, maar toen ik binnenkwam bij Zwave voelde ik dat dat helemaal niet het juiste programma was. Oke, loslaten dus. De avond zichzelf laten ontvouwen...

“We zijn heel benieuwd wat voor avond het gaat worden”, zei Frank van Zwave in zijn intro-praatje.
“Ik ook”, zei ik, toen ik opstond.
‘Ga naar het cruciale stukje’, zei iets in mij.

Het cruciale stukje is het stukje in een meditatie waarvan ik voor mezelf recentelijk heb ontdekt dat daar HET gebeurt. Het meest wezenlijke, essentiële, niet alleen in het mediumschap, maar ook in ons mens-zijn.
Oke, meditatie: het begint voor mij met eerst de blik naar binnen. Dan de aandacht op de ademhaling. De ontspanning van het lichaam. En dan de aandacht verschuiven naar ‘het licht in jou. Het licht dat je bent’. Het licht groter laten worden, gewoon door het te denken. (Energie volgt gedachten.) Groter en sterker en het ook bewuster naar buiten laten uitstralen. Groter en sterker. En dan komt het dus, het cruciale stukje. Het licht gaat nu de grenzen van het lichaam vervagen. Alsof je eroverheen tekent, zeg maar. Waardoor – nu komt het – het misverstand wordt opgeheven dat je was wie je dacht dat je was: een lichaam, een beperkt wezen van vast materiaal. En waardoor je weer ervaart wie en wat je werkelijk bent: licht, wijsheid, grenzeloos, liefde.

Dus, daar gingen we dan, alle stappen langs. Ik keek naar ze. Hoe ze daar zaten. De ogen gesloten. Zo stil. Zo mooi. En toen kwamen we bij het cruciale stukje. Meteen veranderde de sfeer in de ruimte. Er zaten ineens niet meer allemaal losse mensen, maar zat er een ‘wij’. Een warme, zachte, golvende eenheid. Dat was heel bijzonder om te zien en ik voelde me zo intens dankbaar dat ik dat mocht waarnemen. Toen wist ik ook hoe de avond verder moest gaan.

Ik vroeg ze te denken aan een verdrietige periode in hun leven en te denken aan de kleuren die daarbij hoorden. En vervolgens aan de ‘oplossing’ destijds (als die er was) en de kleuren die daarbij hoorden. Ik vroeg ze die kleuren zo duidelijk mogelijk voor zich te zien.
Daarna vroeg ik of er iemand voor de groep wilde komen om te werken. L. stak zijn hand op. Hij nam plaats naast mij.
“Zie je je kleuren nog voor je?”
Hij knikte.
“Kijk eens rond in de groep. Waar voel je kleuren die lijken op die van jou?”
L. keek en voelde.
“Daar”, zei hij en hij wees naar een vrouw: D.
“Oke”, zei ik. “Mogen we globaal weten waar jouw verdriet over ging?”
Hij slikte even.
“Het ging over diepe eenzaamheid in mijn vroege jeugd. Over helemaal alleen zijn.”
Ik richtte me tot D.
“Herken jij dat?”, vroeg ik aan D.
Ze knikte, met tranen in haar ogen. Hier gebeurde iets heel bijzonders. Een klik van herkenning tussen 2 mensen, 2 zielen, zonder woorden maar met heel veel gevoel.
“Voel je, behalve herkenning, ook verschil tussen de kleuren?”, vroeg ik toen aan L.
“Ja”, zei hij. “Ik voel een soort van jaloezie. Want ik had niemand en zij had tenminste nog iemand die haar erdoorheen trok.”
Ik keek naar D.
“Klopt”, zei ze. “Zo iemand had ik inderdaad.”
Hier ging het dus niet meer alleen over herkennen van hetzelfde, maar ook over het echt kunnen kijken in het leven van de ander. Prachtig. En daar diende zich een mogelijkheid aan tot healing. Ik richtte me tot D.
“Jij kent die eenzaamheid van L. Een eenzaamheid die er bij hem nog steeds is. Zou je je ogen willen sluiten en hem de kleuren willen sturen die hij voor jouw gevoel nodig heeft?”
Ze sloot haar ogen. En je voelde het stromen zeg, dwars door die hele ruimte heen. Woesh… En L. sloot automatisch zijn ogen en hij ontving.
“Ik voel het”, zei hij.
Zijn gezicht ontspande.

Je kon een speld horen vallen. En iedereen voelde zich ontroerd en geraakt door wat daar gebeurde. En dat gebeurde ook toen anderen voor de groep kwamen werken. Ook zij waren weer zo dapper, zo kwetsbaar en toch zo krachtig en de communicatie was zo direct en zo diep.

“Hoe kan dit, wat hier vanavond gebeurt?!”, vroeg M. ineens. “Hoe kan het dat het bij iedereen dit keer zo vloeiend gaat?!”
Geniale vraag.
Want deze vraag legde precies bloot wat er eigenlijk gebeurd was. Tijdens dat ene cruciale stukje, waren we gestopt met jij en ik te zijn. Waren de grenzen tussen ons opgeheven. Waren we gestopt om ‘vast’ te zijn en waren we vloeibaar geworden. En wat vloeibaar is, kan stromen. Moeiteloos.

Stromende, liefdevolle wezens
die elkaar kunnen voelen, elkaar kunnen lezen en helen.
We waren onszelf geworden.
Tijdens het cruciale stukje…
1 comment|post comment

navigation
[ viewing | November 9th, 2018 ]
[ go | previous day|next day ]

Web-Stat