Eenmaal daags Janneke's LiveJournal Day [entries|friends|calendar]
Eenmaal daags Janneke

[ website | My Website ]
[ userinfo | livejournal userinfo ]
[ calendar | livejournal calendar ]

NO WORRIES. WE ZIJN ERBIJ. [16 Jun 2015|10:10pm]
herberg

Ik was er even niet.
Ik was op Texel.
Voor mijn allereerste meerdaagse cursus met de titel: Save Your Soul!

Dat was nog best spannend, kan ik u vertellen. Een lang weekend met mensen werken op het niveau van de ziel zag en zie ik als een opdracht. Dus ik bereidde me zo goed mogelijk voor, schreef een heel programma en vroeg daarna in meditatie aan mijn ontzichtbare vriendjes wat ze ervan vonden, in de hoop op bevestiging.

Wat ik te voelen kreeg was alleen niet helemaal wat ik hoopte. Ze lieten me zien dat de voorbereiding oke was, maar dat ik het ook een beetje ‘moest laten ontstaan’, zodat ook zij zich met het programma konden bemoeien.
O ja, zo was het ook.
Leren loslaten.
Thema in mijn leven.

Het weekend vond plaats in het Texelse dorpje Oudeschild, in de herberg De Zeven Provinciën, waar ook het spiritueel centrum Healing Texel gevestigd zit van Esther Fokkens. Dus zo zaten we met onze groep cursisten in een heerlijke, informele, gezellige en toch van alle gemakken voorziene plek, op 50 meter van de zee en met superverzorging. De vrijdagavond was een mooie opening, al voelde ik wel dat er op een diep niveau gewerkt zou gaan worden bij veel mensen.
“No worries”, zeiden mijn onzichtbare vriendjes na afloop. “We zijn erbij.”

Het werd zaterdagochtend. Na een meditatie en een eerste oefening kwamen er veel emoties los. Geen probleem, maar ik voelde wel dat het een bepaalde zwaarte gaf.
“Hoe krijg ik de sfeer weer wat lichter?”, vroeg ik mijn vriendjes.
“No worries”, was het antwoord weer. “We zijn erbij.”
En dus bereidde ik de groep voor op de volgende oefening, waarvoor men ook weer in meditatie zou zakken.

Ik had ze er net ingepraat toen ik zag hoe buiten, voor de herberg, een opa liep met een kleinzoontje van een jaar of 4. Het jongetje ging op zijn tenen staan en keek naar binnen, zag dus een hele groep mensen met gesloten ogen op stoelen zitten en riep:
“O, ze zijn allemaal dood!”

Iedereen schoot uit zijn meditatie, als kurken uit een fles met bubbels.
En wat volgde was een collectieve lachbui die minutenlang aanhield.
Weg was de zwaarte.
Omhoog ging de energie.
En in mijn hoofd klonk het na:
“No worries. We zijn erbij.”

binnen

zee
2 comments|post comment

navigation
[ viewing | June 16th, 2015 ]
[ go | previous day|next day ]

Web-Stat