Eenmaal daags Janneke's LiveJournal Day [entries|friends|calendar]
Eenmaal daags Janneke

[ website | My Website ]
[ userinfo | livejournal userinfo ]
[ calendar | livejournal calendar ]

BOEKEN OP BANKJES, part 2 [11 Mar 2014|10:22pm]
boek_op_bank copy

Het was mooi weer.
Ik besloot weer Bo & Brammetjes op bankjes te gaan leggen.
En het patatje wilde eigenlijk wel eens mee.

Al bij het eerste bankje ontdekte het patatje hoe spannend het is om boeken op bankjes te leggen. Dat komt doordat het absoluut noodzakelijk is dat het in het diepste geheim gebeurt. Mensen moeten erdoor verrast zijn. Het moet er gewoon ineens Zijn.
‘Hé, hoe kan dat nou, een boek?’
Alsof het uit de lucht is komen vallen.
En als je ziet dat iemand het er neerlegt, is die magie er niet. Dus toen we bij het eerste boek op het eerste bankje neerlegden en we heel in de verte een piepkleine gestalte zagen naderen, riep het patatje:
“Snel, daar komt iemand!”
We sprongen op onze fietsen en scheurden weg.
Hijgend keek het patatje om.
“Dat was net op tijd zeg”, zei hij.
Hij noemde het ‘het omgekeerde van pikken, maar net zo eng.’
Daar kon ik me helemaal in vinden.

Na 3 boeken kwamen we bij een andere emotie.
“De volgende’, zei ik. “Gaan we neerleggen voor Pim.”

Het was vorige week een jaar geleden dat ik met Pim in de auto zat op een parkeerplaats aan de hei bij Huizen. Ik maakte, nog nietsvermoedend, contact met haar overleden grootmoeder, die zelf een eind aan haar leven gemaakt bleek te hebben. Aan het eind zei Pim: ‘Dat ga ik ook doen. Over 4 weken is het zo ver.’
Het bleek onze laatste ontmoeting in levende lijve.
Huilend namen we afscheid.
We mailden nog wel dagelijks in die laatste maand.
Het leidde tot de blogserie ‘Dag Pim’.
En nu zijn we alweer een jaar verder.

Een paar keer heb ik op die parkeerplaats gestaan, in de auto. Ik zocht iets, ik wist ook niet wat. Maar ik vond het er in elk geval niet en ik besloot het er ook maar niet meer te gaan zoeken.
Deze dag wilde ik er dan maar iets brengen en dus reden we naar die hei.
“Kijk”, zei ik. “Daar, tegen die boom, daar heeft Pim nog tegenaan gezeten toen ze nog een klein meisje was.”
En ik vertelde het verhaal dat Pim mij ooit vertelde. Dat het oorlog was en dat ze iets had opgevangen uit een gesprek tussen volwassenen. Het ging over de dreiging dat zij, haar zus en haar Joodse moeder opgepakt zouden worden. Weg van hun veilige huis, dat om de hoek lag. En dat ze naar Amsterdam moesten verhuizen. Waarom? En wat hield dat ‘oppakken’ in? Ze wist het niet. Nog niet. Angstig liep ze naar de plek die voor haar zo veilig voelde: haar boom op de hei.
Daar zat ze te huilen.
“En daar gaan we een boek neerleggen”, zei ik. “Kijk, die boom daar, die is het.”
“Hoe gaan we dat boek dan neerleggen?”, vroeg het patatje. “Toch niet op de grond.”
Nee, dat idee stond me ook niet aan.
“Laten we maar kijken of er misschien een bankje ergens in de buurt staat”, zei ik. En we begonnen dwars over de hei naar de boom te lopen. En ineens doken ze op, zeg. Niet 1, niet 2, maar 3 picknicktafels. Nooit eerder gezien en volgens mij ook gloednieuw. We konden gewoon kiezen!

Dit keer keken we niet om ons heen of iemand ons zag, maar keken we even naar boven.
We hoopten dat iemand juist wel zag wat we deden.
En reden we daarna heel rustig weer weg.
2 comments|post comment

navigation
[ viewing | March 11th, 2014 ]
[ go | previous day|next day ]

Web-Stat