Eenmaal daags Janneke's LiveJournal Day [entries|friends|calendar]
Eenmaal daags Janneke

[ website | My Website ]
[ userinfo | livejournal userinfo ]
[ calendar | livejournal calendar ]

EEN WOLK VAN NARIGHEID [03 Jan 2010|08:27pm]
We gaan bowlen.
Om de kerstvakantie af te sluiten.
En iedereen heeft er zin in.

We komen aan bij het bowlingcentrum, trekken die belachelijke plastic schoenen aan en gaan van start.
Het leuke van bowlen is dat het een spel is waarin we allemaal ongeveer even goed zijn, of slecht, het is maar hoe je het bekijkt. Het patatje rolt de bal bijvoorbeeld vanuit spreidstand heel zachtjes over de baan. En hoewel het 1 minuut 30 duurt voordat de bal de kegels raakt, lukt het hem toch 2 keer om een strike te gooien. En dat doe ik hem niet na.

Dus we zijn een kwartiertje bezig en nog steeds: iedereen blij. Gezin links van ons ook blij. Gezin rechts van ons blij. En dan gebeurt het. Ik weet niet hoe het kan, maar waarschijnlijk drijft er een onzichtbare wolk van narigheid binnen in het complex. En het begint bij het gezin links van ons. Daar valt een meisje tijdens het gooien in een soort spagaat waarmee ze haar spieren in haar been verrekt. Ze gilt het uit en ik ril ervan.
Een minuut later gebeurt er iets rechts: de bowlingballen komen nogal hard weer aanrollen door dat gat en terwijl ze tegen elkaar aan stuiteren, zit de hand van een ander meisje ertussen. Ook zij schreeuwt het uit, en begrijpelijk, want het zag er naar uit.
Dan slaat het noodlot drie banen verderop toe: een man valt achterover tijdens het gooien en landt op zijn hoofd. Hij blijft bewusteloos liggen.

Bowling blijkt een levensgevaarlijke sport te zijn!

Bij ons heeft de wolk van narigheid vooral mentale gevolgen. De pipo lijkt het eerste potje te verliezen en trekt dat niet. Boos zit hij met zijn armen over elkaar voor zich uit te kijken. Helemaal niet des pipo's.
Na precies een uur, vallen alle lichten uit. Dit blijkt het signaal dat het bowlen over is. Maar dat trekt het patatje dan weer niet. Hij barst in huilen uit omdat hij het potje niet af heeft kunnen maken. En zo vertrekken we weer met twee humeurige kinderen weer naar huis.

Eenmaal buiten zie ik dat A. mankt loopt.
"Wat is er met jou?", vraag ik.
"Ik ben gevallen. Ik heb mijn been verrekt", zegt hij.

Nou, afijn, met mij gaat alles goed.
Maar morgen is alles gelukkig weer normaal.
post comment

navigation
[ viewing | January 3rd, 2010 ]
[ go | previous day|next day ]

Web-Stat