October 24th, 2006

DE STAKENDE BUSCHAUFFEURS

We zaten vredig op de redactie van het omroepblad, toen er ineens buiten een hard en veeltonig getoeter klonk. We renden naar het raam en zagen hoe een hele rij bussen het bedrijvenpark op reed. Geëscorteerd door politiewagens.
“De stakende buschauffeurs!”, riep iemand.
We renden allemaal naar de ramen aan de andere kant van het pand en ja hoor: de bussen stopten voor het hoofdkantoor van Connexxion. De pers stond al klaar met draaiende camera’s.
De bussen gingen open en daar kwamen ze naar buiten: de woedende buschauffeurs. Ze hadden allemaal een wit petje op en sommigen ook een hesje met CNV erop. Ze balden hun vuisten en schreeuwden leuzen die we niet konden verstaan vanwege het dubbeldikke glas van ons omroeppand. Connexxion had twee lieftallige meisjes bij de ingang gezet met dienbladen vol warme chocolademelk.

Geen koffie.
Geen thee.
Chocolademelk.

Op dat moment gebeurde er iets raars. Op het parkeerdek van de directie ging de slagboom open. Daar reden, achter elkaar, 5, 6 grote, dure auto’s het terrein af, met grote snelheid.

Die hadden natuurlijk een vergadering ergens helemaal aan de andere kant van het land.
En ze hadden net gehoord dat er geen bussen reden.