November 11th, 2005

HET KAN NIET, MAAR WE DOEN HET TOCH

“Een van de beste films die ik vorig jaar heb gezien, was Lost in Translation”, hoorde ik iemand zeggen op de redactie van het omroepblad.
Ik schreef de titel meteen op in mijn agenda, onder het lijstje ‘nog gaan zien’.

Lost in Translation.
Prachtige titel.

Gevorderderde lezers weten dat ik van oorsprong vertaalster ben. En als ik iets tijdens mijn studie Vertaalwetenschap geleerd heb, is het dat vertalen eigenlijk niet kan. Het is een proces van verliezen, blunderen, een beetje compenseren, pappen en nat houden. Je probeert een boodschap uit het ene cultuur- en taalsysteem over te zetten naar het andere. En bij ‘wil je koffie?’, lukt dat nog aardig. Maar als het ook maar iets gecompliceerder wordt, ga je al gauw de mist in.
Het kan niet.
Maar we doen het toch.
En de ervaring kan – behalve heel frusterend – ook heel mooi zijn.

NIW, Lost in Translation. Waar ging de film uiteindelijk over? Zoals zo vaak over van alles, maar vooral over een relatie tussen twee mensen. Eigenlijk ook iets wat niet kan trouwens, een relatie. Je probeert de ene set van normen, waarden, eigenaardigheden, trauma’s en verwachtingen te koppelen aan de andere set. Bij ‘wil je koffie?’, lukt dat nog aardig. Maar als het ook maar iets gecompliceerder wordt, ga je al gauw de mist in…
Maar we doen het toch.
En de ervaring kan – behalve frusterend - ook heel mooi zijn.

Lost in Translation.
Goeie film.