September 3rd, 2005

NIETS IS ZO IRRITANT ALS ANDERMANS VAKANTIEFOTO'S

Heeft u daar ook zo'n hekel aan, als iemand zijn of haar vakantiefoto's gaat laten zien? Negen van de tien keer is het niets anders dan opscheppen over die oh zo fantastische vakantie. Bovendien laten de beelden nooit zien waar de verhalen over gaan. En het zijn ook nog eens K**-foto's waar geen enkel esthetisch genot aan valt te beleven.

Afijn, genoeg gepraat, daar gaan we dan. Welkom in het Belgische Ossogne. Een kasteel, vijf huizen, twee schapen en een kip. En wij dus, voor twee weken.

TIR A BALLES

Ik had nooit veel met België. Het was voor mij toch altijd het land waar je doorheen moest als je naar Frankrijk ging. Ja, een weekendje Ardennen kon ik nog wel waarderen, maar verder had ik geen hoge pet op van het land en de mensen. Dat begint eigenlijk al direct over de grens bij Maastricht, waar de reis ineens gaat over luidruchtige betonplaten in plaats van suizend asfalt. Achterlijk gewoonweg. De bewegwijzering is er ook een stuk minder. Borden ontbreken, staan scheef of achter bomen...

Maar u leidt uit bovenstaande formulering al af dat ik mijn mening heb bijgesteld. Wallonië was mooi! Een totaal andere wereld op 3,5 uur rijden van huis. En de mensen: zo vriendelijk. Ineens begreep ik weer wat er eigenlijk bedoeld wordt met normen en waarden. Daar moeten we helemaal niet over praten; we moeten collectief op stage naar onze zuiderburen. Dan weten we weer wat beleefdheid is en welopgevoedheid en - hou u vast want daar komt-ie - respect.

Toch hebben de Belgen ook hun eigenaardigheden. Zo klonk er iedere avond hoorngeschal. Daarna hondengeblaf en af en toe geweerschoten. In ons huis lag ook een instructie van wat te doen als men deze geluiden hoorde wanneer men zich in de bossen bevond. Je moest blijven lopen. Of juist niet. Dat weet ik niet meer. Het mag dan ook een wonder heten dat ik mijn hardlooprondjes heb overleefd.