October 28th, 2004

ZELLUF DOEN!

Het is vijf voor 12 en ik sta voor het raam. Ik kijk naar binnen, tussen de kastanje-spinnenwebjes en de knutsels van herfstbladeren door.

Ze hebben hun jasjes al aan en zitten te wachten. Voor de juf staat een kleine rij. Het zijn kinderen die hun jas niet zelf dicht kunnen ritsen en dit een voor een door de juf laten doen.

Ineens valt me op dat het alleen maar jongetjes zijn, daar in die rij. Als ze aan de beurt zijn, duwen ze hun buik wat naar voren, maar het interesseert ze helemaal niet hoe de juf dat nou eigenlijk doet, een jas dichtritsen. In plaats daarvan zijn meer bezig met elkaar wat te duwen en te slaan. De meisjes zitten ondertussen geduldig op hun stoelen te wachten. Zij hebben hun jas allang zelf dichtgedaan.

En ineens zie ik dit niet meer als een liefelijk tafereeltje. Eerder krijg ik het gevoel dat hier iets al een klein beetje verkeerd aan het gaan is. En de schuld daarvan - ik zie het nu met eigen ogen - ligt bij de juf. Met moeite onderdruk ik de neiging om het dwars door dat raam heen naar haar te schreeuwen: 'LAAT ZE HET LEKKER ZELLUF DOEN!'