July 16th, 2004

LIJDEND VOORWERP IN HET MIDDEN

Het bezoek aan de verloskundige van gister had alles weg van 'een laatste keer'. De praktijk deed nogal verlaten aan doordat ik als laatste aan de beurt was. Bovendien sprak de baliemedewerkster me aan met mijn voornaam:
"Had jij niet al moeten bevallen, Janneke?"
Ik dacht: "Ik kom hier al te lang."

De verloskundige was stellig: "Hij moet er nu maar eens uit komen." En die stelligheid werd nog sterker toen ze vaststelde dat de baby weer niet 'klaar' lag, met alle risico's vandien. Het inmiddels bekende telefoontje met het ziekenhuis volgde. Ze overlegde met een gynaecoloog over de situatie, maar die zag niet direct de noodzaak in van ingrijpen en zo waren de beide deskundigen het oneens met elkaar. Ik stond een beetje als het lijdend voorwerp in het midden.

Over een paar uur moet ik weer naar het ziekenhuis voor nog maar een keer een echo. Via een briefje heeft de verloskundige aan de gynaecoloog gevraagd om 'een plan van aanpak'. Maar de gynaecoloog een beetje kennende, zal hij waarschijnlijk voorstellen om 'nog even af te wachten'.

En de uiteindelijke 'decision maker' draait zich nog eens lekker om.

HOE IS HET MOGELIJK

Het was een andere gynaecoloog die dienst had. De aardigste van het hele stel. En ook de eerste die niet meteen twijfelde aan het oordeel van de verloskundige.
"Ik denk dat ze groot gelijk heeft", zei hij na mijn buik te hebben gevoeld.
"Volgens mij voel ik hier een hoofd."
Zijn hand rustte bovenaan de buik.

Hij zette het echo-apparaat aan en al snel bevestigde het beeld zijn vermoeden.
"Hij ligt volledig in stuit."
Ook geloofde hij mij toen ik zei dat de baby volgens mij de hele dag door nog rondjes draait. Hij bekeek het beeld uitgebreid. We zagen het hoofdje van de baby, zijn neusje. Ik zag zijn hartje kloppen in zijn borstkast, hij strekte even zijn been en zijn handje zwaaide ook nog even door het beeld.
Ontroerend.

De gynaecoloog maakte een schatting van de grootte. Hij kwam uit op ca. 4300 gram.
"Een groot kind en toch heeft-ie nog veel ruimte in uw buik. Hij dobbert en hij heeft het nog prima naar zijn zin. Maar de risico's worden te groot. Het wordt tijd voor een plannetje. Ik ga even overleggen."

Bij terugkomst wilde hij eerst toucheren, om te weten of er al ontsluiting was. Het antwoord was helaas nee. Toen kwam er een rare, beangstigende stilte in de ruimte te hangen.
"Loopt u even mee?", zei de gynaecoloog.
We gingen zitten aan zijn bureau.
"Het is nu vrijdag. Als er dit weekend niets gebeurt, ondergaat u om maandagochtend om 8.00 uur een keizersnede."

Ik sloeg mijn handen voor mijn mond. Onmiddellijk waren er tranen. Hier had ik geen rekening mee gehouden. Er volgde nog een uitleg over de procedure. Ik ving iets op over 'tussen de wervels', 'warme benen', 'buik jodiummen', 'na acht à tien minuten zijn we bij de baby' 'half uur dichtnaaien' en 'binnen een uur klaar.'
Maar eigenlijk dacht ik alleen maar: hoe is dit mogelijk. Hoe is dit in godsnaam mogelijk.