June 10th, 2004

ER EVEN NIET TOE DOEN

Eerst mocht de stagiaire voelen aan mijn buik.
"En, wat denk je?", vroeg de verloskundige.
"Veel beweging, kopje mooi naar beneden en de billen hierboven", zei het meisje.

Toen ging de verloskundige zelf voelen.
"Veel beweging inderdaad, maar ik voel de billen beneden en het hoofdje boven", zei ze beslist. "Een stuitligging dus. Ik ga even bellen met het ziekenhuis om te kijken of-ie gekeerd kan worden."
"Oh", zei ik. Ik had sterk het gevoel dat er iemand werd gepasseerd en wel in de persoon van mijzelf. Dat werd nog sterker toen ze ophing en zei:
"Maandag half vier."
"Maandag is de enige dag dat ik niet kan", zei ik.
"Het moet echt snel gebeuren", zei de verloskundige. "Anders daalt het misschien in."
"Oh", zei ik weer.

Even later zat reed ik op de fiets naar huis met de kleine pipo achterop. Het regende.
"Je moet de paraplu naar achteren doen", zei de pipo, "want zo word ik helemaal nat."
"Zo?", zei ik, terwijl ik de paraplu nog wat verder naar achteren hield.
"Nee, zo", zei de pipo. Hij nam de paraplu van me over en hield hem recht boven zijn hoofd. "Zo zit ik lekker droog", zei hij.

Ik kreeg sterk het gevoel dat ik er vandaag even niet toe deed.