January 31st, 2004

EEN ZAK MET ROTZOOI

Het is af en toe stil op dit log. Dat komt door de overspannenheid. Tijdens de depressiefste dagen, leef ik in een zwarte, zwarte wereld. Een wereld waarin alles wankelt, sterft, instort, waarin ziektes en ongeluk constant op de loer liggen, waarin ik me alleen maar kwetsbaar voel en angstig en vol verdriet en schuldig naar de kleine en de grote pipo.

Vandaag kwam mijn vader (72) op bezoek. Hij speelde anderhalf uur met de kleine pipo, zodat ik even op bed kon liggen, want depressies zijn ook nog eens heel vermoeiend. Toen ik weer beneden kwam, wilde ik hem iets vragen. Over die tijd, lang geleden, dat ik klein was en hij overspannen. Een half jaar lang zat hij voor zich uit te staren in een stoel. Dat was de enige herinnering die ik eraan had. Ik vroeg hem hoe hij zich gevoeld had. Hij zei: "Als een zak met rotzooi die werd omgekeerd en ik wist niet meer hoe ik het had. Maar", voegde hij eraan toe, "je gelooft het nu niet, maar het gaat weer over. En dan ben je sterker. En je vergeet het gauw."

Ik kon het inderdaad niet geloven.
Of misschien een heel klein beetje.