January 9th, 2004

TOCH WEL MOOI

Psycholoog A. kon gisteren zo helder uitleggen wat er eigenlijk in mijn hoofd aan de hand is, dat er een last van mijn schouders viel. Het schijnt dat ik voorheen nogal hoge muren om mijn emoties heen had staan. Mij waren ze nooit opgevallen, maar hij wist er al van. Ze kwamen door 'vroeger' en stonden er ter bescherming, maar waren mij (zonder dat ik dat wist) ook tot last.

En op ouderjaarsavond zijn ze ingestort, helemaal, volledig en in een keer. Ineens was ik emotioneel dus totaal onbeschermd en zo voelde het ook: PANIEK!
Nu werken mijn hersenen, volgens psycholoog A., aan nieuwe structuren die èn veiligheid bieden, maar die ook meer open zijn.

En dat dat allemaal vanzelf gaat, zonder dat je er iets voor hoeft te doen, behalve huilen als dat moet en praten als dat kan.

Het is toch wel mooi om mens te zijn.