July 27th, 2003

ONTDEKKEN DAT JE OUD BENT

Ouder worden.
Ik denk er vaak over na.
Steeds meer eigenlijk.

Het is zo onverbiddelijk, zo hard. En iedereen moet maar een manier zien te vinden om ermee te leven. Connie Breukhoven ontkent het gewoon. Ook een manier. Ikzelf ben meer het type van de confrontatie. Proberen de feiten onder ogen te zien. Ook al zijn die niet mis.

“Ach, wie zegt dat je oud bent”, zei Anne laatst, toen we het erover hadden. “Wanneer ben je oud? Wanneer ben je jong?” Dat is zijn strategie: via vage vragen de boel ingewikkeld maken, totdat alles zo nevelig wordt dat je geen probleem meer ziet.
We zaten op ons bootje op het Sneekermeer. De zon scheen, iedereen zeilde en iedereen keek blij. Niemand leek ouder te worden.

Er gleed een 16m2 voorbij met vier meisjes in bikini. “Ik denk”, zei ik, “dat ik voor het laatst jong was, tijdens de zeiltrektocht in de zomervakantie voordat ik ging studeren. Tijdens die vakantie had ik nog iets kinderlijks. Daarna werd ik volwassen.”

Ik was behoorlijk tevreden over die definitie. Hij klopte wel. En zo dobberend op dat Sneekermeer, leek die vakantie ook nog best kort geleden. Maar toen realiseerde ik me ineens met een schok dat ik tijdens die vakantie 18 was.

18!
En nu ben ik 36!
36 is 2 x 18.
Het is dus officiëel:
ik ben oud.

NIKS GEMIST

Vandaag de laatste Touretappe. Bah. Alles wat de Tour drie weken leuk maakt, is op die laatste dag helemaal verdwenen. De spanning, het scheuren door de dorpjes, Michael Boogerd na afloop over de benen en de moraal en de gedachte: morgen weer een dag. Tijdens de laaste etappe is de Tour eigenlijk al voorbij. En ik word er altijd zo melancholisch van.
Maar ja, drie weken alles volgen en dan de laatste etappe missen, dat is ook zo wat. Dus zet ik me zuchtend voor de tv.
Ze zijn al begonnen aan die stomme rondjes door Parijs. De verplichte Parijspromotieshots, met ieder rondje weer de Eiffeltoren en van die pocherige beelden. "Pechsel heeft een paar meter gekregen, maar wordt zo weer teruggepakt. Ontsnappen is eigenlijk niet mogelijk als het peloton 60 rijdt", vertelt Herbert Dijkstra.

Ik vraag me af waarom ik hiernaar kijk. Om te zien wie de groene trui wint? Om te getuigen van 'de vijfde' van Armstrong? Om die rare prijsuitreiking voor de Arc de Triomph te zien? Nee, hooguit voor dat ene shot van Lance Armstrong met zijn kinderen. Drie weken kijk je naar dat krachtmens en ineens zie je hem dan met zo'n liefdevolle blik naar een hummel kijken. Maar zelfs daar ga ik dit jaar niet op wachten.

Ik zet de tv uit en trek de kleine pipo zijn sandalen aan. "We gaan zelf fietsen." De wind is stevig en we doen veel kopwerk. Er zijn ontsnappingen, maar we pakken ze allemaal terug en... de ijstent is open.

Bij thuiskomst zet ik toch nog even de tv aan. Virenque trekt net de bolletjestrui aan en kijk: daar zit Lance met een dochtertje op zijn knie. We hebben helemaal niks gemist.