April 22nd, 2003

ZO MOET CLAUS ZICH HEBBEN GEVOELD

De woorden waren er gister al: 'misschien zit het wel gewoon in mij'.
Een streepje op een test bevestigt dat: het zit inderdaad in mij.
Nieuw leven.
Maar meteen eroverheen de meest afschuwelijke angst. Want er zijn tekenen dat het me weer dreigt te verlaten. Net als in september.
Ik moet positief blijven. Dat ben ik verplicht aan 'het'. En ik moet me eraan overgeven; ik heb geen invloed en ik kan niet anders dan afwachten. (Ik haat afwachten.)

Te veel emoties + hormonen = kortsluiting.
Zo zonnig als het buiten is, zo gitzwart is het binnen.
Zo moet Claus zich hebben gevoeld.

Tijdens een wandeling is er ineens die enge gedachte: 'Als het zo blijft, dan wil ik er niet meer zijn.'
Dichterbij hoop ik er nooit te komen.