Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

LACHEN MET DE ROZE BUUF (1)

Het is 9.15 uur. Ik kom net uit de supermarkt gelopen met het patatje in zijn wagen, als m'n mobiel gaat. Het is de roze buuf en ze is redelijk in paniek.
"Ik heb vanmorgen een handwasje gedaan voordat ik naar mijn werk ging, maar ik heb geloof ik de kraan laten lopen. Ben jij in de buurt? Wil je even snel gaan kijken?"

Natuurlijk wil ik dat, dus ik loop een beetje vlot richting huis. En als er voor mijn ogen beelden opdoemen van een overstromend bad, besluit ik er een drafje in te zetten. Als ik dan ook nog beelden zie van water dat langs de roze muren naar beneden stroomt en van knetterende stopcontacten, begin ik echt te rennen. Ik ben immers de enige die dit drama kan stoppen en de schade nog enigszins kan beperken.
"Waarom ren je zo hard?", roept iemand die me passeert op de fiets.
"Er stroomt een bad over!", schreeuw ik met mijn laatste restje lucht en met hardslag 190.
Het patatje zit te stuiteren in zijn wagen van plezier en maakt aanmoedigende geluiden; zo spectaculair was deze rit nog nooit.

We komen thuis, ik gris het patatje uit de kar, pak snel de huissleutel van de roze buuf en ren naar haar huis. We hollen naar boven en gelukkig is de trap nog droog. De overloop boven trouwens ook. Net als de badkamer... In het bad ligt het handwasje te weken. De kraan is dicht. Niks aan de hand.

De adrenaline stroomt nog door me heen en het voelt een beetje als een anti-climax. Pas als ik iedereen die van het 'drama' op de hoogte was en die op mijn voicemail stond, heb teruggebeld en gerustgesteld, voel ik me een beetje rustig. Ja mensen, de roze buuf, daar kun je pas mee lachen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments