Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

IN DE WERELD VAN WILLY WONKA

We moeten onze handen voor onze ogen houden als we uit de bioscoop komen, zo fel is het licht.


Als we een beetje gewend zijn, lopen we zonder een woord te zeggen door de stad. We zitten nog in die andere wereld, van Willy Wonka. Tijdens de spannende stukken heeft de pipo tegen mij aan gezeten, daarbij soms hard 'neee!' roepend, of 'oooooh!' Toen Willy Wonka aan het eind herenigd werd met zijn vader, moest de pipo huilen, wat me erg raakte. Daarna heb ik alleen nog maar naar zijn gezicht gekeken. Na de slotwoorden ('het leven was nog nooit zo zoet geweest') was er een kleine glimlach te zien, maar na de aftiteling was het gezicht van de pipo een mix van alles wat hij de twee uur ervoor had doorgemaakt.

De straat is nat. Water stroomt door de goten.
"Het heeft vast heel hard geregend zonet", zeg ik.
"Waar", zegt de pipo afwezig.
Als ik vraag hoe hij zich voelt, schudt hij kregelig zijn hoofd.
"Dit moet je niet doen", zegt hij.
"Oke", zeg ik. Ik begrijp wel wat hij bedoelt.
Ik pak zijn hand vast. Bij het oversteken kijkt hij niet op of om. Een langsscheurende brommer ontgaat hem volledig. Ik leidt hem als een soort blindeman naar de auto, doe het portier open en wijs naar zijn autostoeltje.
"Klim er maar in. Dat is jouw stoeltje", zeg ik.
"Oh", zegt hij.

We rijden door de stille omroepstad naar huis.
Daar stapt hij uit en kijkt om zich heen.
"Ja, daar woon ik", zegt hij tegen zichzelf.

Hij is bijna weer thuis.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments