Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

VERZORGEND SPUL

Converseren met de kapper is niet mijn sterkste punt. Ik ben namelijk niet zo goed in small talk en kappers hebben het juist weer niet zo op de big issues. Dus dat gaat meestal niet goed samen.

Vandaag had ik een afspraak met een nieuwe kapper: Jean Pierre.
"Wit wijntje?", vroeg Jean Pierre, toen hij mijn kappersmantel om had gedaan.
Qua prijs gaf dat te vrezen, maar qua gezelligheid leek het me wel oke.
"Zeg, is je vader Afrikaans of je moeder?", vroeg Jean Pierre daarna.
"Geen van beiden", zei ik.
"Lieve schat", zei Jean Pierre, "Ik zit nu 30 jaar in het vak en ik weet heus wel of je Hollands haar hebt of niet en dit" - hij trok aan een van mijn kroesende krullen - "is dus GEEN Hollands haar."
"Oh", zei ik.
"Dus", zei Jean Pierre.
"Nou", zei ik.
"Maar jij weet van niks?", zei Jean Pierre.
"Waarvan?", vroeg ik.
"Nou, misschien heeft je moeder het wel stiekem met een neger gedaan", zei Jean Pierre ondeugend.
"Oh", zei ik.
"Dat je daar nou zo achter moet komen. Lullig hoor", giechelde Jean Pierre.
De toon was gezet. Het was duidelijk dat ik met deze man wel iets verder kon gaan dan tot de beleefdheidsgrens.

"Heb ik dooie punten?", vroeg ik toen hij mijn haar had geïnspecteerd.
"Ge-sple-ten", zei Jean Pierre. "Wij noemen dat ge-sple-ten. Haar is namelijk altijd dood. Anders zou je het toch uitgillen als ik zat te knippen? Nou dan! Tssss."
"Sorry hoor", zei ik.
Inderdaad was mijn haar gedeeltelijk gespleten.
"Er gaat een flink stuk af. En nou niet gaan zitten grienen; wat moet, dat moet, hupsakee", zei Jean Pierre resoluut. "En straks geef ik je een lekker spulletje mee en daarmee ga jij je haar verzorgen."
"Verzorgen?", vroeg ik.
"Ja, verzorgen", zei Jean Pierre. "Is daar iets mis mee?"
"Je zegt net dat haar dood is. Hoe kun je nou iets verzorgen wat dood is?", vroeg ik.
Via de spiegel wierp Jean Pierre me een verbijsterde blik toe.
"Je verzorgt toch ook geen dooie plant, of een dooie hond...", legde ik uit.
Ik vond dat die opmerking wel hout sneed, maar het was duidelijk tegen het zere been van Jean Pierre.
"Nou zit ik toch 30 jaar in het vak, maar zoiets belachelijks heb ik nog nooit gehoord", zei hij met een licht wijfeling in zijn stem. Waarna hij besloot dat het beter was de opmerking maar helemaal te negeren.

En dus werd het weer stil tussen de kapper en mij. Alleen het knippen van de schaar klonk in Jean Pierres haaratelier. En misschien ook een beetje het knarsen van mijn hersenen die zich afvroegen wat ik nu weer verkeerd had gedaan.
"Zo, klaar", zei Jean Pierre na een tijdje en hij toonde me het resultaat met een handspiegel.
"Best leuk he, voor een halfbloedje", zei hij gemeen.

De rekening was inderdaad gepeperd.
Maar dat was inclusief de pot met 'verzorgend spul'.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments