Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

1 JAAR


Het was een soort van laatste poging. Ik kon eigenlijk niets anders doen, niets anders dan naar een stille plek gaan, om daar eens even ernstig met hem te gaan praten over de te bewandelen weg. Letterlijk en figuurlijk.

Ik plofte neer op een bankje en daar stak ik mijn hele verhandeling af. Dat het misschien wel de makkelijkste weg naar buiten was, maar dat de makkelijkste weg niet altijd de beste weg was en dat hij dat nog wel zou merken, in zijn verdere leven. Dat een beetje doorzetten op zijn tijd helemaal geen kwaad kon. Even de tanden op elkaar en vertrouwen dat het wel goed zou komen. En trouwens, hij stond er niet alleen voor. Ik was er ook nog en de hele medische stand met mij...

Toen ik was uitgepraat, had ik een raar gevoel. In elk geval niet het gevoel waarop ik had gehoopt, namelijk dat ik iemand had overtuigd. Nee, zeker niet. Mijn verhaal was steeds onzekerder gaan klinken. Alsof ik wist dat ik die ander niet bereikte.

Het werd stil op de hei. Zwaluwen gierden door de zomeravondlucht en er liep een meneer met een hond voorbij. En in de stilte die volgde, kreeg ik ineens het eigenaardige idee dat er iemand tegen mij aan het praten was. Dat iemand mij aan het overtuigen was. Dat het niet zou gaan op mijn manier, maar op de zijne. En dat hij daar zo zijn redenen voor had.

Ik zuchtte en liep terug naar mijn auto.
Nooit zou hij meer zo dicht bij me zijn als op die avond. Nooit zou hij meer zo via mijn eigen gevoel tegen me kunnen praten. Hoe hij er ook uit zou komen, het zou het begin zijn van zijn eigen weg. En feitelijk was die weg dus al begonnen.

Morgen wordt hij 1 jaar.
Gefeliciteerd, schatje patatje.

Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments