Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

LIVE 8

Ik kwam erin toen U2 opkwam, samen met Paul McCartney. Die laatste was nerveus, zag ik. Dat raakte me. Niet lang erna zag ik Björk, mijn Björk, vanuit Tokio. In een krankzinnige creatie natuurlijk weer, maar ook weer zo ontroerend met haar All Is Full of Love. En hé, wie hadden we daar: Simon Le Bon. De droomman van de jaren ’80, nu 20 jaar en 20 kilo later nog steeds om op te eten met zijn Don’t Say A Prayer For Me Now… In zijn ‘Philly’ hield Will Smith een speech die me kippenvel gaf. Hij liet het hele publiek die 3 secondenklik doen. "Every three seconds, a child dies." Het had iets ijzigs, iets wreeds, iets heel ongezelligs, maar het bracht de dode Afrikaanse kindjes wel heel dichtbij. Ik huilde.

De Black Eyed Peas hielpen me weer overeind met hun superenergetische hiphop. Later zag ik nog de Pet Shop Boys vanuit Moskou. Ik haatte vroeger de Pet Shop Boys, maar of het nou kwam door de grijze haren of doordat ze daar stonden, vanavond hadden ze voor het eerst iets sympathieks.

In Londen speelde Sting Message in a Bottle.
En Annie Lennox – de kanker voorbij – zong Sweet Dreams als nooit tevoren.

Muziek stuurde vandaag de boodschap de wereld over.
Maar de woorden raakten toch mijn zenuwstelsel.

’50.000 Mensen sterven elk dag door honger of armoede. Als dat ik Londen gebeurt, of in Parijs, of in Tokyo, dan doen we er iets aan. En nu dus ook.’

Het lijkt zo simpel.
Maar je moet het maar zo formuleren.
De juiste woorden op de juiste plaats zetten. De juiste vergelijking oproepen, het juiste gevoel... En zo de wereld veranderen. Of dat in elk geval proberen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments