Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ENERVEREND, ZEGT-IE

Hoge temperaturen en een leuk windje: ideale omstandigheden voor een dagje boot. Toch?

Al om kwart voor 8(!) suizen we over een doodstille A6 richting Friesland. Daar stellen we vast dat we het zwemvestje van het schatje patatje niet kunnen vinden. Maar dat geeft niet, gewoon goed opletten en hem niet vrij rond laten lopen.

Wij varen. Al om 10.00 zijn we door alle bruggetjes van Akkrum heen en zetten zeil. Het doel is ergens ankeren en dan lekker zwemmen. Nadat het anker in het water is geplonst, duikt A. lichtelijk bezorgd even het motorruim in. En stelt een vrij rampzalige schade vast. Een half uur zitten we in spanning hoe dit af zal lopen en zoek ik in mijn hoofd naar manieren om weer thuis te komen. Die ik trouwens niet vind. En op de achtergrond vloekt A. in het kleine, bloedhete motorruim. Terwijl de pipo bij ieder scheldwoord dat hij hoort in mijn oor zegt: "Dat mag die toch niet zeggen?"

En dan... komt het toch nog goed. A. weet de lekkage te repareren. Pak van m'n hart. Even zitten met thee en iets lekkers. "Hé, waar zijn de pizza's voor vanavond!", roept A. terwijl hij in een krat spullen duikt.
"Die zou jij toch..."
"Nee, jij..."
K**, daar gaat ons avondeten, de pizza's die ik speciaal de avond ervoor nog heb staan klaarmaken.

Oke, positief blijven. Schatje patatje op bed en even zwemmen. Dat is lekker. Ineens gehuil uit de hut van het patatje. Hij blijkt niet te troosten en dan, begint hij te spugen. Drie grote golven kots, over het bed. A. en ik kijken elkaar aan. Het wordt een beetje irritant allemaal. Wat is dit voor een dag?

Gelukkig volgen enkele leuke uren. We pompen de rubberboot op en ik ga met de pipo op een groot roeiavontuur langs allerlei landen waar ook monsters zijn.

Daarna gaat A. nog even roeien, met het schatje patatje, zonder zwemvest. Hij heeft hem een klein tuigje omgedaan. Het schatje patatje is bovenmatig geïnteresseerd in het water. Hij hangt er vlak boven, bijna met zijn neus erin. A. zit er ontspannen bij. Erg ontspannen. Te ontspannen. Als hij even de andere kant op kijkt, springt het patatje ineens in het water en verdwijnt meteen naar de bodem.

Ik gil.
Op de plek waar het patatje is ondergegaan, zie ik alleen nog bellen. Een nachtmerriebeeld.
Maar A. trekt snel aan het koord dat hij aan het tuigje heeft vastgemaakt en daar komt het patatje naar boven. Weer spugend, alleen nu water.

A. kan er al snel om lachen.
En - bizar genoeg - het patatje ook .
Maar ik niet. In tegendeel. En het beeld van het zinkende patatje blijft nog een paar uur op mijn netvlies staan.


"He he, enerverend dagje zeg", zegt A. in de auto op weg naar huis.

Enerverend zegt-ie.
Dat is het understatement van het jaar.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments