Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

PANNENKOEKENWEER

We waren op een fancy fair en toen ging het regenen. Dat wisten we van tevoren, maar de pipo had zich verheugd op dit gebeuren. En gewapend met regenjassen, paraplu's en een plastic hoes over de wagen van het schatje patatje, durfde ik de strijd wel aan.

Maar ineens ging de regen over in iets anders; een witte muur van water kwam naar beneden. En om ons heen stuiterden hagelstenen over het plein. Verbijsterd en een beetje angstig keek de pipo ernaar vanonder de paraplu en zijn capuchon. Ikzelf voelde dat niets meer hielp; alles was water en het liep al over mijn rug.
"We gaan naar huis", zei ik, toen het weer gewoon regende.

"Mijn lijfje kan niet meer rennen", zei de pipo onderweg. "Dat komt van de nat." Ik begreep wat hij bedoelde. Het was lang geleden dat ik dit gevoel had gehad: al mijn kleren plakten aan mijn lichaam en bewegen voelde naar en moeizaam. Om ons heen stroomden overal wilde rivieren.

Thuis stroopte ik eerst de pipo af. En toen mezelf.
"Mu!", zei het schatje patatje vanonder zijn plastic hoes.
"Jij moet niet piepen", zei ik. "Jij zat tenminste nog droog."
"Mu mu!", protesteerde het patatje verder.
"Niet waar", zei ik. "Hooguit je schoentjes, een beetje."
"Mu mu woe!", zei het patatje.
"Waar dan?", zei ik ongelovig.
Ik haalde hem uit zijn wagen. Hij droop. Zelfs zijn luier had zich volgezogen, met water.

Na een uur zaten we allemaal in droge kleren en met nog een beetje natte haren. In de schoenen zaten kranten en buiten stroomde de regen door.

We aten lekker pannenkoeken. Daar was het tenminste wel weer voor.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments