Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

PERSOONLIJKE BEVRIJDINGSDAG

Zo, de twee minuten stilte zitten er weer op. Al viel het dit jaar reuze mee.

Ik weet nog goed hoe het mij als kind werd uitgelegd, van die twee minuten stilte. Ik vroeg: "Wat moet ik dan precies doen?"
En mijn moeder zei: "Denken aan de dode mensen".

Vanaf het allereerste jaar worstelde ik met deze invulling. Want zoals altijd wilde ik het weer erg goed doen, maar hoe? Aan welke dode mensen moest ik denken? Ik kende ze toch niet! Over dit soort dingen kon ik mij vreselijk druk maken.

Als vervanging besloot ik het beeld op te roepen van een soldaat. Een zielige soldaat die met wijd open ogen in de modder lag. Een straaltje bloed kwam uit zijn mond. Hij was dood, morsdood. Denk, denk, denk... Maar gedachten zijn net kleine kinderen. Als je ze ook maar even loslaat, huppelen ze naar plekken die ze leuk vinden. En dus dacht ik binnen de kortste keren alweer aan rolschaatsen, mijn nieuwe spijkerbroek of 'morgen lekker naar balletles'. En dan voelde ik mij schuldig. Diep, diep schuldig.

Vanmorgen had Daphne Bunskoek in Goedemorgen Nederland een man te gast die elk jaar de oorlog herdenkt in Westerbork. "Waaraan denkt u tijdens de 2 minuten stilte?", vroeg Daphne.
"Ach", zei de man, "zoals dat gaat met gedachten. Meestal fladderen ze wat heen en weer."

Wat een heerlijke, nuchtere vaststelling was dit! Ook al wisten we nu nog niet waar de gedachten van de man precies heenfladderen - waarschijnlijk niet tussen rolschaatsen en balletles - toch gaf dit kijkje in zijn hoofd een soort van vrijbrief om mijn gedachten dit jaar ook lekker hun gang te laten gaan. En dat was - heel toepasselijk - een persoonlijke bevrijding.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment