Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HOEPS

Er komt een fotograaf. Hij komt foto's maken van A. en mij die geplaatst zullen worden bij een interview waar we aan hebben meegewerkt.
De fotograaf heet Jeroen en hij komt te laat. Ik heb een hekel aan wachten op mensen die te laat komen. Maar zodra Jeroen voor onze deur staat, zie ik dat ik het hem niet kwalijk ga nemen. De woorden 'te laat' staan nog net niet op zijn voorhoofd geschreven, maar hij heeft wel dat sympathiek warrige over zich van iemand die altijd vreselijk probeert om op tijd te komen, maar bij wie het nooit lukt.
"Hoeps!", zegt Jeroen, als hij op zijn horloge ziet hóe laat het inmiddels al is geworden. Hij excuseert zich.

Hij pakt zijn enorme tas uit en legt in het kort uit wat hij in zijn hoofd heeft: we gaan doen alsof we in een pasfotohokje zitten. Om dat effect te creëren, heeft hij witte lakens die hij met tape aan een deur gaat vastzetten.

Hij is net bezig als hij ineens bezorgd kijkt.
"Hoeps!", zegt hij weer. Omdat de achtergrond strak moet zijn, heeft hij de lakens gestreken, maar na het opvouwen heeft hij nog een keer de strijkbout erop gezet zodat de naden veel te scherp zichtbaar zijn. Mag hij even onze strijkbout lenen? Natuurlijk mag dat.

Als de lakens hangen, gaat Jeroen de lichten opbouwen. Hij duikt zijn tas in en weer klinkt er een 'Hoeps!'
Hij is het statief van een van zijn lampen vergeten bij de vorige opdracht. Wat nu? Al improviserend, komt hij gelukkig toch tot een oplossing.

We maken de foto's en het is leuk. Aan het eind mogen de pipo en het patatje er ook nog op en wordt het groot feest 'in het pasfotohokje'. Dan gaat Jeroen alles weer afbreken.
"Hoeps!", klinkt het weer. Dit keer heeft hij met het tape ook wat verf van de deurposten getrokken. We vinden het geen probleem. Als hij klaar staat om te vertrekken, komt de pipo nog met een vergeten onderdeel aanzetten. Jeroens reactie - het wordt al vertrouwd: "Hoeps!" Hij vertelt dat hij soms aan het eind van de dag de hele route weer in tegenovergestelde richting af moet leggen om alles wat hij heeft laten liggen, weer op te halen.

Dankzij de kennismaking met deze Jeroen, heb ik een hele nieuwe mensensoort ontdekt: de hoeps. Ze vragen de nodige aandacht en energie en ze zijn beslist niet effectief, maar dat is ze makkelijk te vergeven, omdat het leuke mensen zijn.

(En nu maar hopen dat dat ook voor de foto's geldt.)
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments