Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

IETS TEVEEL DRAMA VOOR EEN ZATERDAGAVOND

"Ik zou zelf nooit zo'n film uitzoeken", zei de roze buuf. "En zeker niet voor de zaterdagavond."

Maar ze was toch gekomen, naar het filmhuis. Ik had haar overgehaald om mee te gaan naar Samaritan Girl, een Koreaanse film die ik zelf graag wilde zien en die het nodige drama bevatte, zoals bleek uit de beschrijving. Maar ach, wat is er mis met een beetje drama op zaterdagavond?

Twee Koreaanse meisjes hadden een soort tweemans-zaak opgezet in de betaalde liefde, wat behoorlijk goed liep. En hoewel de ene er meer plezier in had dan de andere, was het begin van de film lekker luchtig.
Maar na 10 minuten sprong een van de twee meisjes uit een raam waardoor 'haar schedel openbarstte' zoals ons vrij specifiek werd uitgelegd. Ze stierf in het ziekenhuis. Heel dramatisch, maar we hadden het al gelezen in de beschrijving, dus dit was allemaal ingecalculeerd.

Toen gebeurde er iets wat niet niet was ingecalculeerd. Van achteruit de zaal kwam een raar geluid. Eerst klonk het als ronken, maar toen het steeds harder werd, leek het of er iemand bezig was te stikken.
"Is er een dokter in de zaal?", werd er geroepen.
Een zin die meteen een soort Andre van Duijn-achtige sfeer opriep. Maar die sfeer was ook meteen weer weg toen de lichten aangingen en we een man slap achterover zagen liggen in zijn stoel met een grijs gelaat en zijn mond wijd open.

Nog maffer werd het toen bleek dat er inderdaad een dokter in de zaal zat. Hij legde de man neer, belde met het ziekenhuis, regelde water en stelde vast dat het waarschijnlijk een hypo was.

Nadat de man was opgehaald door een ambulance, ging de voorstelling weer door. De vader van het overgebleven Koreaanse meisje kwam erachter wat zij deed buiten schooltijd en begon stelselmatig haar klanten lastig te vallen. Het werd het er niet vrolijker op. Zo sprong er een man van een flat. De klap was dof en we zagen hersenen over de straat spoelen. Een andere man werd vermoord in een openbaar toilet met een stoeptegel. Details daarover kan ik niet geven, want ik had mijn handen voor mijn ogen. Daarna leek het heel even de goede kant op te gaan met het verhaal, maar dat was schijn, want de vader van het meisje werd opgepakt en de auto van het meisje zat vast in de modder. Einde verhaal.
"Ah nee!", riep de roze buuf. "Een open eind. Dat vind ik altijd zo erg. Hoe komt dat kind nou thuis!"

Nooit zullen we weten hoe het kind is thuisgekomen.
Of hoe het afliep met de man met de hypo.
Van de meeste dingen weet je eigenlijk het eind niet, realiseerde ik me op weg naar huis.

"Toch was het wel een film die iets met je doet", zei de roze buuf thuis, voor de deur. En dat was het zeker. Maar misschien was het toch iets te veel drama. Voor een zaterdagavond dan.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments