Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EEN OUDE MENEER MET EEN KLEIN HOEDJE OP

Tijdens deel 3 van de cursus ‘intuïtieve ontwikkeling en mediamieke gaven’ gingen we oefenen met psychometrie. Psychometrie is het ‘lezen’ van een persoon aan de hand van een voorwerp. Ik wist daar niets van en ik begon er dus weer aan met de inmiddels gebruikelijke ‘het-zal-allemaal-wel-laten-we-het-maar-gewoon-proberen-houding’. En verdomd. De vrouw waarmee ik de oefening ging doen, gaf ik mijn horloge. Ze nam het in haar handen en zei: “Volgens mij heb je dit cadeau gekregen.’ Klopt. ‘Van een familielid.” Klopt. “Een man.” Klopt. “Je vader.” Yep.
Daarna schetste ze een beeld van mijn vader: voorovergebogen in zijn stoel zittend, met een sjekkie en een boek. Somber. Mopperig. In zichzelf.

Het was treffend.

Aan haar horloge wist ik beduidend minder mooie beelden te ontlenen. Ze had het zelf gekocht, dat zag ik, of voelde, of wist ik, of iets daartussenin. Want, zo heb ik inmiddels geleerd, dat is de essentie van dit alles: je werkt met een heel nieuw zintuig dat je elke keer weer even moet zoeken en dat een beetje tussen alle andere zintuigen inhangt.

Ik kwam zoals gewoonlijk weer verbaasd thuis.
“En de grap is, dat iedereen dit schijnt te kunnen!”, zei ik tegen A. A. keek mij aan. Hij liep naar de kast, haalde daar een zilveren briefopener uit en gaf die aan de kleine pipo.
“Ogen dicht en zeggen wat je ziet”, zei A.
“Ik zie niks met mijn ogen dicht!”, wierp de pipo tegen.
“Zeg dan maar waar je aan moet denken”, zei ik.
De pipo dacht even na.
“Ik moet denken aan Donkey Kong want ik weet niet zeker of ik wel gesaved heb”, piekerde de pipo.
“Nee, concentreren op dat ding in je handen. Waaraan moet je denken als je dat ding voelt?”
Het was even stil. Toen zei de pipo:
“Aan een oude meneer met een klein hoedje”.
A en ik keken elkaar getroffen aan. De briefopener was van A.’s vader en dat was inderdaad een oude meneer met een klein hoedje op.
“Ga verder”, zei A.
“Nou gaat-ie rennen”, zei de pipo. “Naar een hotel. Daar is een feestje. Er zijn ook televisie’s en een gameboy. En de oude meneer pikt iets uit de keuken: een roze koek!”

Ineens schoot me te binnen dat dit tweede deel een weergave was van de aflevering van het Villa Hotel van de avond ervoor. Het werd tijd de antieke briefopener nu maar weer terug te pakken voordat de fantasie van de pipo helemaal op hol sloeg.

Toch bleef dat beeld van die oude meneer met dat kleine hoedje op nog een tijdje hangen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments