Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

MIEKE EN DE BUSBAAN

Ik belde aan bij de rode deur van het oude, kapitale pand in het centrum van Amsterdam. Ik hoorde niets. Ze was er toch wel? We hadden 11 uur afgesproken, voor een interview. Het was 10.56; fashionably early dacht ik zo. Ik besloot tot vijftig te tellen en dan nog eens te bellen. Toen ik dat deed, zwaaide de deur met een harde zwaai open.
"Ja ja! Rustig! Niet zo ongeduldig!", zei ze. "Ik zat op de wc.!"
"Oh sorry", zei ik, me realiserend dat dat nergens op sloeg omdat ik niet kon weten dat ze op de wc zat. Ik stak mijn hand uit om me voor te stellen, maar zij liep met drukke passen de gang in. Een beetje in de war volgde ik haar. Toen draaide ze zich met een ruk om.
"Ga je me nou ook nog volgen naar de wc?", zei ze.
"Oh sorry", zei ik, voor de tweede keer in een minuut. "Ik volgde jou gewoon."
"Nee, jij moet naar boven", zei ze, terwijl ze streng naar de trap wees.
"Oh ja, naar boven", zei ik.

Ik keek rond in de woonkamer met uitzicht op de bouwput die het Rijksmuseum nu is. Het was geen flitsende start, dit gesprek met Mieke van der Weij. Maar toch kon ik er nog wel om lachen. Deels omdat haar boosheid een beetje een gespeelde boosheid was. En deels omdat dit weer zo typerend was voor mij. Want ik kan zo vreselijk onhandig zijn in een nieuwe situatie. Als ik voor het eerst een stad in kom met de auto, beland ik ook steevast op de busbaan. En kom daar dan maar weer eens vanaf.

"En ik wilde nog koekjes halen bij de bakker. En nou ben jij er al, dus nou heb ik geen koekjes", mopperde Mieke verder terwijl ze weer binnen kwam lopen. "Nou ja, koffie dan maar?"
"Nee dank je, heb je ook thee?" Ik durfde het bijna niet te vragen.
"THEE!", riep Mieke uit, alsof ik om versgeperste tomatensap had gevraagd. "THEE! Toch niet op dit uur van de dag! Dat is een sociale handicap! Jij hebt een sociale handicap!"
"Nou ja, water is ook goed", probeerde ik mijn vreselijke wens nog enigszins goed te maken.
"Nee, ik doe het wel", zei Mieke, terwijl ze weer mopperend de kamer uitliep.

Terwijl ik plaatsnam aan de grote tafel, realiseerde ik me dat ik nog altijd niet van de busbaan af was.

En ik kwam ook niet meer van de busbaan. Want Mieke had maar een uur, zo liet ze direct duidelijk weten. Maar eer we zaten en konden beginnen, was er al bijna een kwartier verstreken, want Mieke praatte honderduit. Over 'belabberde foto's' en eerdere interviews. En ook toen we begonnen met het gesprek, bleef ze honderduit praten. Maar niet over de dingen die ik wilde horen. En het lukt me niet om daar verandering in aan te brengen, want ik kwam er niet tussen. Ik kwam er gewoon niet tussen. Waarmee meteen mijn zwakste kant in interviews pijnlijk aan het licht kwam. Want ik kan mooie gesprekken voeren, de juiste vragen stellen, mensen goed tot hun recht laten komen, maar ik kan ze niet goed afkappen. Ik grijp niet in. Terwijl dat wel moest, bij Mieke van der Weij.

En zo ging ineens de bel en daar was al haar visagist Theo. "Het interview is klaar", besliste Mieke. Toen ze me wat sip zag kijken, voegde ze er verzachtend aan toe: "Nou ja, als je echt nog iets wilt weten, dan moet je maar bellen of mailen."

Daarna ging de Theo haar bepoederen en mopperde ze weer verder over 'al die verschillende fotosessies die ze altijd maar weer moest doen en die haar zeeën van tijd kostten.' Ik schudde haar de hand en verliet het pand. Ik realiseerde me dat dit een slecht interview was en dat ik daar wat aan moest doen. Zou er zoiets bestaan als een 'cursus ingrijpen'? Helemaal in gedachten, belandde ik ongemerkt in de verkeerschaos rond de bouwput voor het Rijks. Ik keek om me heen en zag overal auto's. En op me af denderde - hoe kon het ook anders - een bus.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments