Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE SHOW MUST NOT EINDELOOS GO ON

Grote dag vandaag. Want de pipo speelde in zijn allereerste musical. Het was Sneeuwwitje en hij had de rol van een van de zeven dwergen. Weken van voorbereiding waren eraan vooraf gegaan. Aanvankelijk kon hij, als we hem vroegen wat hij moest zeggen, er even niet opkomen. Maar op een avond, midden onder het eten, riep hij ineens vol overgave uit: 'Oooooh! Wat een mooi meisje!' Hij bleek nog een paar zinnen te moeten zeggen, maar 'oh wat een mooi meisje' was duidelijk het speerpunt voor de pipo. Op de meest verrassende momenten en met de meest bijzondere intonaties oefende hij deze zin. Dramatisch, geschrokken, verrukt...

Vanmorgen hielp ik bij het schminken. De dwergen, prachtig aangekleed met roodfluwelen mutsjes, groenfluwelen jasjes en bruinfluwelen slofjes en voorzien van witte baardjes en een kleine pikhouwel, moesten allemaal rode wangen hebben en een rode neus.

Toen iedereen klaar was, liepen we, met z'n allen, naar het naast de school gelegen theatertje. Daar zaten ouders, opa's en oma's, buren en oppassen al te wachten. Het spel kon beginnen. En het ging goed. Er was hard geoefend op luid praten. Op vrolijk zijn als je vrolijk moest zijn en op huilen als je moest huilen. De boze koningin kon heel boosaardig lachen en Sneeuwwitje stortte op een geweldige manier neer als ze weer eens was vergiftigd.

Het 'oh, wat een mooi meisje' kwam er helder uit bij de pipo en hij keek er zeer tevreden bij. Maar daarna zakte de concentratie wat weg. Midden in een scène bij de levenloze Sneeuwwitje, viel hem ineens op dat hij zichzelf kon zien in het zilveren gedeelte van zijn pikhouweeltje. Zo stond hij daar een tijdje uitgebreid zichzelf te bewonderen. En even later ontdekte hij ineens dat hij voor een decor stond te acteren; een groot doek met een bos erop geschilderd, dat hij (met zijn rug naar het publiek) eens even goed in zich opnam. Toen hij daarna, gezeten op een bankje, wat onrustig zat te wiebelen, viel hij ineens pardoes op de grond en moest door Dopey en Grumpy omhoog gehezen worden. Gelukkig kwam tegen die tijd de prins in beeld gegaloppeerd, waarna Sneeuwwitje werd wakker gekust en het slotlied kon worden ingezet. Het applaus was luid en de buigingen waren diep en daarna volgde nog een fotosessie.

Toen ik hem tussen de middag maar bleef bestoken met vragen over hoe hij het had gevonden, had de pipo ineens een verzoek. "Je moet me rooie wangetjes nou maar weer wegpoetsen", zei hij ineens resoluut. "De mjoesiekal is afgelopen. Nou ben ik weer gewoon mezelf."
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments