Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

MAN OP DE HEI

In juni '99 kwam ik een man tegen, midden op de hei. Het eerste oogcontact tussen ons maakte me al duidelijk dat dit geen goed nieuws voor mij was. En toen hij mij (lopend) achterna kwam op de fiets, wist ik dat helemaal zeker. Een wilde achtervolging volgde. Ik rende dwars door de heidestruiken, waar hij met zijn fiets niet doorheen kon en hij probeerde mij via verharde paadjes af te snijden. Toen ik, na zo'n 20 minuten rennen, in het zicht van de parkeerplaats kwam, dook hij alsnog voor mijn neus op en trok zijn broek omlaag. Eigenlijk was ik toen opgelucht; ik dacht: als dat alles is.

Maar later, op het politiebureau, vertelde de dienstdoende agent dat dit gedrag meestal een voorbode is van het echte werk. Verkrachten dus. Vooral omdat hij er duidelijk op kickte dat ik bang was, wat een kenmerk van verkrachters schijnt te zijn.

Ik hoorde ook dat op de hei, mijn hei, mijn zo geliefde hei waar ik zo graag kom. Waar ik hardliep, wandelde, speelde met de pipo, dat daar acht verkrachtingen per jaar plaatsvonden. Acht! Ik vroeg me af waarom ik dat niet wist. Waarom er nooit iets over in de krant staat. Vanaf dat moment was de hei nooit meer hetzelfde. Ik kwam er nog wel, maar onder voorwaarden: alleen op de fiets, of als het druk is, in het zicht van anderen.

Het was een jaar of drie geleden toen ik, terugfietsend van mijn werk via het fietspad op de hei, ineens een man voor me zag rijden. Ik zag hem alleen van achteren en hij had dit keer een attachékoffertje achterop. Maar toch voelde ik meteen rillingen over mijn rug. Alsof ik hem gevoelsmatig al herkende. Vooral door de manier waarop hij om zich heenkeek, alsof hij vooral bezig was met wie er nog meer op de hei waren. Iets zei me dat ik beter op een veilige afstand achter hem kon blijven en hem beter niet in kon halen. Want hij reed ook nog eens tergend langzaam.

Ik zag hem nog een keer. Weer op een afstand. Weer met dat koffertje, wat dus gewoon een excuus-koffertje is. Nu reed hij er midden op de dag. Weer zo turend en speurend over die hei. En weer die rillingen over mijn rug.

Het was vorige week toen ik weer terugfietste van het omroepblad naar huis. Het was een heldere dag geweest en hoewel het al een beetje schemerde, leek het erop dat dit de eerste keer sinds de donkere maanden kon zijn waarop ik weer eens over de hei terug kon, in plaats van langs de autoweg.

Ik naderde de hei. Het viel me op dat het stuk bos ervoor toch wel erg donker was. Ik minderde vaart. En ineens kwam hij eruit. Op zijn fiets. En met dat koffertje. In het korte oogcontact dat we hadden, gebeurde het: ik herkende hem. En hij herkende mij. Onmiddellijk kneep hij hard in de remmen en maakte aanstalten om mij te gaan volgen. Maar in plaats van het bos in te rijden, dook ik rechtsaf een grasveld over, naar een erachtergelegen woonwijk.


(Morgen meer. Ja ja, een echte cliffhanger)
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment