Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

NET ALS CHAR (1)

Ik ben gefascineerd door Char. Door de dingen die ze weet over mensen en door de manier waarop ze die weet. Vaak heb ik me afgevraagd: hoe zou het zijn om te kunnen wat zij kan? Sinterklaas weet ook allemaal dingen van mensen die hij eigenlijk niet kan weten en dus kreeg ik van hem een boek over Char. (Wat een mooi rond verhaaltje dit!)

NIW. In dat boek schrijft Char dat er niets bijzonders is aan haar kunsten. Iedereen kan het volgens haar. Dat wilde ik wel eens zien. En dus zat ik woensdag bij deel 1 van een cursus intuïtieve ontwikkeling en mediamieke gaven. De groep bestond uit tien mensen, variërend van een dame van in de zestig, twee zussen van begin dertig, een man met een fleece trui en een kunstzinnig typje. Na een meditatie om 'in je kern te komen', kondigde de sympathieke cursusleidster aan dat we nu gingen 'afstemmen op de ander'. Opzettelijk had ze ons, bij het voorstellen, alleen onze naam laten noemen, zodat we blanco aan deze oefening konden beginnen.
"Schrijf de volgende steekwoorden maar op", zei ze. "Maand. Jaar. Woning of woonomgeving. Hobby. Werk. Of al het andere dat je te binnen schiet."

We moesten koppels vormen. Ik deed dat met de enige man in het gezelschap: R. En hij mocht beginnen. Hij sloot zijn ogen. De situatie voelde totaal bizar en ik was behoorlijk gespannen. Ik nam me voor dat als hij mijn lievelingsmaand zou noemen (september), dat ik dan overtuigd zou zijn van zijn kunnen. Na een minuutje stilte zei R: "Ik begin maar gewoon. Bij maand krijg ik september." "Nou moe", zei ik oprecht verbaasd. "Dat is mijn lievelingsmaand!" R. ging, gesteund door deze aanmoeding, door. "Toch voelt het wat... beladener", zei hij. "Ik zie een baby. Maar ook een dokter die komt en dan weer gaat. Daarna zie ik jou in een groot bed. Alleen."

Op dit punt ging het even niet zo goed met mij. Ik vocht tegen de tranen. Wat R. namelijk beschreef, was mijn eerste miskraam, in september 2002.
R. ging door met de omschrijving van een huis. Hij had het over een scherp puntdak, een grote tuin, de keuken aan de zijkant en een grote garage erachter. Ik stond op het punt om te zeggen dat hij er nou toch echt naast zat, toen hij eraan toevoegde. "En het dak lekt. En wat er ook aan gedaan wordt: het blijft maar lekken." Op dat moment realiseerde ik me dat dit een nauwkeurige omschrijving was van mijn ouderlijk huis. Zo ging het nog een tijdje door en toen moesten we wisselen. Ik zei: "Ik durf niet meer. Je hebt het zo goed gedaan en me zo geraakt met die baby, dat ik het even niet meer weet." Maar zo makkelijk kwam ik er niet onderuit en dus moest ik eraan geloven.

Ik sloot mijn ogen en voelde alleen hoe eng ik het vond. Ik bedacht me dat dit misschien wel het allerengste was wat ik ooit heb gedaan. Want wat moest ik zeggen? Ik kende de man toch gewoon niet? Klaar! Zo maalde ik een tijdje, totdat ik ineens bergen zag. Ik dacht: what the heck, en zei: "Bergen. Wandelen in de bergen." "Klopt", zei R. "Wij gaan op vakantie vaak wandelen in de bergen." Verbaasd opende ik mijn ogen. Wat had ik nou gedaan? Toen zag ik weer dat hij een fleece trui droeg. Ja, he he, nogal wiedes dan, die bergen. "Kom op, ga door", moedigde R. me aan. Ik sloot mijn ogen weer. Lange tijd was er niks. Toen vroeg ik me in stilte af wat voor werk R. zou doen. En ik zag: een auto. Een auto op de snelweg. Ik zei: "Ik zie een auto. Er is iets met je werk en de auto. Niet dat je werkt vanuit de auto. Maar meer iets van: met je auto naar het werk, of juist niet. Zoiets." Afijn, dat sloeg dus nergens op.

En toen moesten we stoppen om na te bespreken in de kring. De resultaten waren verbijsterend. Bij alle koppels waren er rake dingen gezegd! Een vrouw had een jaartal genoemd met het beeld van een doodskist. Het bleek het jaar van overlijden van de moeder van de andere vrouw te zijn. En een van de zussen had zelfs door het huis van de andere vrouw gelopen en kon de daarbij de gehele inrichting omschrijven!

Na afloop vroeg ik aan R. wat voor werk hij nou eigenlijk deed. Hij zei: "Ik heb momenteel geen werk. Ik heb ontslag genomen, vanwege de reistijd. Ik kon er niet meer tegen om vier uur per dag in de auto te moeten zitten."

Behoorlijk verdwaasd reed ik naar huis.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments