Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DOOR

Het is het ergste wat je kan overkomen, zeggen ze.
En sinds ik moeder ben, weet ik dat dat klopt.
Het overkwam een gezin bij ons in de buurt. Vlak voor Kerst overleed hun tienjarige zoon plotseling, aan een hersenbloeding.

De hele Kerst zat het gezin, dat ik verder niet eens ken, in mijn hoofd. Hoe was de begrafenis verlopen? Hoe ga je verder na zo'n gebeurtenis? Ik dacht dat het aan mij lag, maar A. vertelde dat hij hetzelfde had. Toen besefte ik wat voor een impact zo'n gebeurtenis heeft. Het is als een soort van kernramp: er komt straling bij vrij die de hele omgeving beïnvloedt.

Het zusje van de jongen zit in de klas bij de kleine pipo. Ze wordt nog wel eens door haar buurvrouw naar school gebracht en ik wist dan ook niet hoe haar moeder eruitzag. Tot vanmorgen. "Dag mama!", hoorde ik het meisje vrolijk roepen in de klas. Ik keek naar wie ze zwaaide. Een mooie vrouw met dik zwart haar en felrode lippenstift. Ik dacht: zo ziet het er dus uit, het verlies van een kind.

De vrouw zwaaide haar dochter liefdevol uit. Ze lachte er zelfs bij toen ze voor het raam stond. En ze liep energiek naar buiten toe. Daar maakte ze een praatje met een moeder en toen liep ze weer snel door, richting huis. En ik keek haar na.

Een man kwam haar tegemoet. Hij keek haar aan, bezorgd, intens. "Gaat het?", las ik op zijn lippen. Heel kort legde ze haar hoofd op zijn schouder. Hij kneep even in haar schouder. Toen kwam ze weer overeind, knikte en liep weer verder. Ze moest door. Ze moest gewoon door.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments